ตอนที่เจ้าอ่านหนังสือในหอคัมภีร์ ข้าก็อ่านไปด้วย ใช้
จิตของข้าอ่าน ข้าเคยอ่านเล่มนี้”
“แล้วท่านยังบอกว่าศาสตร์เวทนี้เหมาะกับข้า ยังบอกอีกว่าต่อไป
ข้าจะได้ใช้?”
“วิชาอมตะยืนยงมันช่างเข้ากับหมัดอรหันต์ของเจ้าเสียเหลือเกิน
ไม่ใช่หรือ?”
ลู่หยาง: “……”
ท่านเซียน ท่านช่างมีสมองที่ว่องไวในเวลาเช่นนี้นักนะ
ช่างเถอะ ฝ่าบาทท่านคงต้องช่วยเหลือตัวเองแล้ว ข้าพยายาม
เต็มที่แล้ว
ขณะที่ลู่หยางกำลังจะโต้เถียงกับเซียนอมตะ ศิษย์พี่ใหญ่ก็
กลับมาจากผู้อาวุโสทั้งหลาย มุ่งหน้ากลับยอดเขาเทียน
ศิษย์พี่ใหญ่มองลู่หยางด้วยความฉงนเล็กน้อย
ตอนที่นางไปสอง
สามนาทีก่อน ผมของลู่หยางไม่ได้ยาวขนาดนี้นี่?
