ลู่หยางมองเซียนอมตะด้วยความตกใจ เวลานี้ยังเปลี่ยนไปหาฝา
วิญญาณข้างกายใหม่อีกคนยังทันอยู่หรือไม่?
ศิษย์พี่ใหญ่คิดเลขคร่าวๆ “ราวๆ สองเดือนได้”
“เยอะขนาดนั้นเชียวหรือ?” เซียนอมตะดีใจจนหุบปากไม่อยู่ ครั้ง
ก่อนได้เป็นเจ้าสำนักแค่สามวันยังไม่รู้สึกจุใจเลย ครั้งนี้ได้เป็นตั้งสอง
เดือน เกินพอที่จะสนุกแน่ๆ!
“ข้าจะเป็นเจ้าสำนักสองเดือน!” เซียนอมตะกลัวว่าศิษย์พี่ใหญ่จะ
เปลี่ยนใจ
ลู่หยางรีบห้าม “ศิษย์พี่ใหญ่ ทำไม่ได้นะ! ท่านเซียนใช้ร่างข้า
ออกไปข้างนอกอยู่เสมอ ครั้งก่อนที่ได้เป็นเจ้าสำนักผู้รักษาการแทน
สามวัน ยังพอมีเหตุผลว่าข้าพบอาจารย์ที่หายตัวไปสิบปี ทำความดี
ความชอบครั้งใหญ่ แล้วครั้งนี้ล่ะ คงไม่ใช่จะอ้างว่าข้าพบอาจารย์ที่
หายตัวไปสิบปียี่สิบครั้งหรอกนะ?”
ศิษย์พี่ใหญ่ตอบอย่างไม่ใส่ใจ “ไม่เป็นไร ก็บอกว่าอาจารย์เห็น
ว่าครั้งก่อนเจ้าทำหน้าที่เจ้าสำนักผู้รักษาการได้ดีเยี่ยม จึงต้องการ
ฝึกฝนเจ้า ให้เจ้าเป็นเจ้าสำนักผู้รักษาการแทนอีกสองเดือน”
ท่านเต๋าปู้อวี่เป็นเจ้าสำนัก จะให้ใครเป็นเจ้าสำนักผู้รักษาการ
แทนก็สามารถทำได้
อวี้จือในฐานะศิษย์ จะให้อาจารย์พูดอย่างไร อาจารย์ก็ต้องพูด
อย่างนั้น
