“แน่นอนว่านั่นเป็นเรื่องในอดีต ภายหลังชิ่นห่าวเหรินพบว่าวิธีนี้
เสี่ยงเกินไป ง่ายที่ฝ่ายสำนักเซียนจะจับได้ จึงเรียนรู้จากลัทธิอมตะ
ทำให้ทุกวันนี้ลัทธิจิ่วอิ่วก็หายากพอๆ กัน”
“ชิ่นห่าวเหรินกับมู่ไป๋อี้มีความสัมพันธ์ที่ไม่เลว ในช่วงอยู่ลัทธิจิ่ว
อิ่ว เขาเคยช่วยชิ่นห่าวเหรินหลายเรื่อง”
“มีครั้งหนึ่งชิ่นห่าวเหรินได้ยินว่าร้านแลกเงินทำกำไรได้ดี ก็
อยากจะตั้งร้านแลกเงิน แต่กลัวว่าจะไม่มีคนมาฝากเงิน จะกลายเป็น
เรื่องขบขัน จึงให้มู่ไป๋อี้แปลงกายเป็นคนหลากหลาย ทั้งชายหญิงแก่
เด็ก มาฝากเงินในวันเปิดร้านแลกเงิน”
“คือการหาคนมาสร้างภาพนั่นแหละ เป็นกลยุทธ์ธุรกิจที่ใช้กัน
บ่อย” ด้วยพระคุณของความทรงจำชิ่นห่าวเหริน ทำให้หลี่หาวเหริน
ในตอนนี้เชี่ยวชาญกลยุทธ์ธุรกิจที่ไม่อาจเปิดเผยหลายอย่าง
“แล้วร้านแลกเงินเปิดได้ไหม?”
“ไม่ได้ ร้านแลกเงินที่ชิ่นห่าวเหรินเปิดลืมขออนุญาตจาก
ทางการ ทั้งสองคนก็เลยถูกจับข้อหาระดมเงินจากประชาชนโดยผิด
กฎหมาย”
“พวกเราก็อธิบายว่า ไม่มีคนมาฝากเงินจริงๆ ทั้งหมดเป็นการ
แสดงของพวกเรา”
“ทางการก็ปล่อยตัวพวกเจ้าใช่ไหม?”
