“ศิษย์พี่ใหญ่ ข้ากำลังยืนยันกับศิษย์น้องหลี่พอดี คนที่สวม
หมวกกระดาษขาวในเมืองฮั่นสุ่ยก็คือประมุขลัทธิจิ่วอิ่ว ชื่อมู่ไป๋อี้”
“ประมุขลัทธิจิ่วอิ่วมู่ไป๋อี้? รับทราบแล้ว พวกเจ้าทำได้ดี ศิษย์
น้องเล็ก เจ้าตามข้ากลับไป”
ลู่หยางยืนเรียบร้อยข้างกายศิษย์พี่ใหญ่ ตามนางกลับสู่ยอดเขา
เทียน
“ศิษย์พี่ใหญ่ มีเรื่องใดให้ข้ารับใช้หรือ?”
“ไม่ได้ตามหาเจ้า แต่ตามหาท่านเซียนอมตะต่างหาก”
“หาข้าหรือ?” เซียนอมตะได้ยินคำนี้ก็พลิกตัวเหมือนปลาคาร์
พกระโดดขึ้นจากเตียง ร่าเริงยินดีโผล่ออกมาจากพื้นที่จิตวิญญาณ
“บอกมาสิ มีเรื่องอะไรต้องการให้ข้าช่วย?” เซียนอมตะยามนี้ไม่
บ่อยนักที่จะได้พบอวี้จือมาขอความช่วยเหลือ จึงรู้สึกสดชื่นปลอด
โปร่ง ทั้งคนดูอ่อนเยาว์ลงถึงสิบปี
ตอนนี้ดูเหมือนเด็กอายุหกขวบเท่านั้น
“อายุขัยของฝ่าบาทมีปัญหา คาดว่าเหลืออยู่เพียงสิบปี ราชายา
น้อยไม่ส่งผลกับพระองค์ ท่านเซียนมีความคิดเห็นอย่างไรบ้าง?”
ลู่หยางตกใจกับข่าวนี้อย่างมาก ภายนอกล้วนพูดกันว่าฝ่าบาท
อยู่ในวัยฉกรรจ์ กำลังวางแผนการใหญ่ แคว้นต้าเซี่ยอนาคตสดใส
แล้วทำไมจู่ๆ จะมีชีวิตอยู่สองสามปีเล่า?
