“เกษียณแล้วก็ยังไม่สงบสุขเสียที” อาจารย์ผู้เฒ่าถอนหายใจ
เขาเกษียณเร็วเพราะโยนภาระให้ท่านเต๋าปู้อวี่และอีกแปดคน ด้วย
เหตุผลว่าใจเหนื่อยล้าเกินไป
ในยุคที่เขาเป็นศิษย์โดดเด่นแห่งสำนักเวิ่นเต๋า มีคนมาก
ความสามารถไม่น้อย ในนั้นเก่งกาจที่สุดเก้าคนได้รับการขนานนาม
ว่า “ศิษย์ทั้งเก้าแห่งสำนักเวิ่นเต๋า” ถือเป็นความหวังของสำนัก
ที่น่าประหลาดคือ ทั้งเก้าคนนี้ล้วนเป็นศิษย์ของเขา
ในยามเป็นเจ้าสำนัก เขาต้องคอยจัดการความวุ่นวายที่พวกเด็ก
พวกนี้ก่อขึ้นทุกวัน
ด้วยบุญคุณของพวกเขา ทำให้เขาได้รู้จักกับผู้นำวงการบำเพ็ญ
เซียนในตอนนั้นจนหมดสิ้น
เขาบำเพ็ญอย่างบ้าคลั่งจนถึงขั้นข้ามพิบัติ ก็เพื่อที่จะได้สั่งสอน
พวกเด็กเหล่านี้ได้อย่างสะดวกใจ
หากไม่เช่นนั้น เป็นอาจารย์ที่ต้องมองดูลูกศิษย์ก่อกวนแต่ตัวเอง
สู้พวกมันไม่ได้ จะไม่โกรธจนตายหรือ?
“หากรู้แต่แรก ข้าคงสลับกับอาจารย์น้อง ให้เขามาอยู่ยอดเขา
คุมขัง ส่วนข้าไปอยู่หอคัมภีร์”
อาจารย์ผู้เฒ่าถอนหายใจพลางนำอู๋อวี่เต๋าและพระอาจารย์ชัง
เลยไปขังไว้
