……
ลู่หยางหิ้ววิญญาณของพระอาจารย์อู๋เซียเดินอย่างองอาจใน
สำนักเวิ่นเต๋า ดูน่าหมั่นไส้ยิ่งนัก
โชคดีที่เขาเดินทางมาถึงยอดเขาร้อยเซียนได้อย่างปลอดภัย
โดยไม่ถูกใครซ้อมสักหมัด
พอมาถึง เขาก็เห็นหลี่หาวเหรินกำลังประลองกับชิ่นเหยียนเห
ยียน
ร่างของชิ่นเหยียนเหยียนแปรเปลี่ยนเป็นสายควันขาว ล่องลอย
เลื่อนลอย ยากจะคาดเดา ภายในม่านควันซ่อนยันต์ที่สามารถ
โจมตีหลี่หาวเหรินได้อย่างฉับพลัน
หลี่หาวเหรินไม่ใช่คนที่จะป้องกันอย่างเดียว เขาถอดวิกผม
ปลอมบนศีรษะ วิกผมหมุนติ้วอย่างรวดเร็ว พัดม่านควันขาวให้สลาย
ไป
พ่อลูกประลองกัน ต่างฝ่ายต่างสู้อย่างสุดความสามารถ
“แก่นทองคำเมฆขาวหมอกขาว?” ลู่หยางจำแก่นทองคำของชิ่น
เหยียนเหยียนได้ เป็นแก่นทองคำระดับหนึ่ง
แก่นทองคำชนิดนี้ทำให้ผู้บำเพ็ญแปรกายเป็นเมฆหมอก ไร้รูป
แต่มีเงา ไม่ว่าจะสู้รบป้องกันหรือหลบหนีก็ล้วนสะดวกดียิ่ง
คุ้มค่ากับที่หลี่หาวเหรินอุตส่าห์ติวเข้มให้ลูกสาวคนเก่ามานาน
