“ทะลุสู่ขั้นแก่นทองคำแล้ว ขอแสดงความยินดีด้วย” ลู่หยางยิ้ม
กล่าว เมื่อพ่อลูกทั้งสองสังเกตเห็นการมาของลู่หยาง ก็หยุดการ
ประลอง
“ศิษย์พี่ลู่ ท่านกลับมาแล้วหรือ?” หลี่หาวเหรินยังไม่ทราบเรื่องที่
ลู่หยางและเมิ่งจิ่งโจวเดินทางไปแคว้นหวง เพียงรู้สึกว่าไม่ได้เห็นทั้ง
สองคนนานเกือบเดือนแล้ว ทำให้รู้สึกไม่คุ้นชินกับความเงียบสงบ
การถูกสายใยโชคชะตาย้อนกลับไม่ใช่เรื่องน่าภาคภูมิใจอะไร
ดังนั้นเมิ่งจิ่งโจวจึงเก็บเรื่องนี้เป็นความลับ
ศิษย์สำนักเวิ่นเต๋ารู้เพียงว่า ชิวจิ้นอันลอบโจมตีสำนักเวิ่นเต๋า
แต่ไม่รู้สาเหตุและผลลัพธ์
“อ๋อ ข้ากับหมอเมิ่งไปแคว้นหวงมา จับวิญญาณผู้บำเพ็ญขั้น
ข้ามพิบัติได้หนึ่งคน ศิษย์พี่ใหญ่บอกให้ข้านำมาให้ผู้อาวุโสที่ห้า” ลู่
หยางชูโซ่ตรวนในมือขึ้นด้วยท่าทางสบายๆ ราวกับเพิ่งกลับจาก
เที่ยวเล่น แล้วซื้อของฝากเล็กๆ น้อยๆ มาให้เพื่อนบ้าน
แม้จะค่อยๆ คุ้นชินกับโชคชะตาของลู่หยาง แต่พ่อลูกทั้งสองก็ยัง
อึ้งจนพูดไม่ออก
วิญญาณผู้บำเพ็ญขั้นข้ามพิบัติมันเป็นผักกาดขาวรึไง ออกไป
เที่ยวก็เจอเลยงั้นหรือ?
“อาจารย์อยู่บนยอดเขากำลังหลอมวัตถุวิเศษ” หลี่หาวเหรินชี้
ทางให้ลู่หยาง
