นเมื่อวันวานฝีมือสู้ไม่ได้ ไม่มีทางเลี่ยงพวกเขาเพียงแค่ผู้บ าเพ็ญขั้นข้ามพิบัติที่หลับใหลมานานถึงหนึ่งแสนแปดหมื่นปี เลือกตื่นขึ้นมาในจุดเวลานี้ด้วยเป้าหมายคือการบรรลุเป็นเซียนแต่ในทางกลับกัน เซียนอมตะบรรลุเป็นเซียนนานแล้ว ช่องว่างระหว่างความแข็งแกร่งนั้นไม่อาจวัดได้เลยและมหาเทพสูงสุดผู้นี้คือใครกันแน่?ทั้งสามคิดอย่างหนักแต่ก็ไม่อาจจับคู่เซียนทั้งสี่ยุคโบราณกับเซียนน้อยตรงหน้าได้เลย
ลู่หยางวางใจถอนตัวจากพื้นที่จิตวิญญาณ เมื่อมีเซียนอมตะอยู่ผู้บ าเพ็ญขั้นข้ามพิบัติทั้งสามคงไม่สามารถสร้างความวุ่นวายในพื้นที่จิตวิญญาณได้ในระดับเดียวกันยังสามารถคนเดียวต่อกรกับสามคนได้ ยิ่งตอนนี้มีพลังสูงกว่าหนึ่งระดับใหญ่ ยิ่งไม่ต้องกล่าวถึงโลกภายนอก ประมุขหลู่ยังมีชีวิตรอดปลอดภัย ทุกฝ่ายต่างยินดีชิวจิ้นอันและผู้ปกครองแคว้นลี่ยังคงคร ่าครวญถึงการไม่ได้จับตัวอู๋อวี่เต๋าทั้งสามได้ โดยไม่รู้เลยว่าทั้งสามก าลังถูกกักขังอยู่ในสมองของลู่หยาง“น่าเสียดายส าหรับอู๋อวี่เต๋าทั้งสามคนนี้ หากจับได้ จะเป็นความดีความชอบอันยิ่งใหญ่”“อย่าโลภมากนัก พลังแผ่นดินไม่เป็นอันตราย เมืองฮั่นสุ่ยไม่เป็นอันตราย นับว่าโชคดีอย่างยิ่งแล้ว”ลู่หยางเคยครุ่นคิดว่าเหตุใดเซียนอมตะไม่จับตัวทั้งสามส่งมอบให้ชิวจิ้นอันในทันที่ แต่กลับวุ่นวายปล่อยให้ทั้งสามหลบหนี แล้วค่อยจับกลับมาไว้ในพื้นที่จิตวิญญาณอาจเป็นได้สามประการ หนึ่งคือชิวจิ้นอันและพวก
