พอใจ โชคดีที่รองประมุขสี่กังวลว่าเรื่องนี้จะกระทบต่อความร่วมมือระหว่างสองลัทธิจึงได้อธิบายจนเข้าใจแล้ว
ตอนนี้เมื่อนึกย้อนกลับไป ชายหมวกกระดาษขาวก็รู้สึกหวาดกลัว คนจากลัทธิสวรรค์ที่ว่าคงไม่ใช่ใครอื่น นอกจากมหาเทพสูงสุดที่อยู่ตรงหน้านี่เอง“โชคดีที่จัดการเรื่องนี้ไปแล้ว”มหาเทพสูงสุดคือใครกัน? เซียนองค์แรกที่บรรลุขั้นเซียนในยุคโบราณ แม้แต่เซียนทั้งสี่ยุคโบราณยังต้องเกรงกลัวพระองค์!“ท่านรู้จักคนผู้นี้หรือ?” ชิวจิ้นอันสังเกตเห็นสีหน้าผิดปกติของชายหมวกกระดาษขาว จึงส่งเสียงสื่อจิตถามเบาๆ“นี่คือบุคคลส าคัญที่ไม่อาจกล่าวถึง” ชายหมวกกระดาษขาวไม่กล้าและไม่เต็มใจจะอธิบายเรื่องมหาเทพสูงสุดโดยละเอียดชิวจิ้นอันขมวดคิ้ว แสดงท่าทีอยากจะพูดอะไรสักอย่างแต่ก็หยุดไว้ ค าพูดนั้นอยู่ปลายลิ้นแต่ไม่ได้เอ่ยออกมา“ท่านผู้ปกครองลี่ ท่านเป็นอะไรหรือไม่?”ในขณะที่ทุกคนจับจ้องอยู่ที่เซียนอมตะผู้อาบไล้ด้วยพลังแผ่นดิน มีเพียงลู่หยางเท่านั้นที่สนใจผู้ปกครองลี่ซึ่งยังคงอาเจียนเป็นโลหิต“ขะ…ขะ…ข้า…ข้า… ยังพอไหว” ผู้ปกครองลี่ฝืนลุกขึ้นอย่างยากล าบาก ล้วงเม็ดยาหลายเม็ดจากแหวนเก็บของ กลืนลงไปแล้วนั่งสมาธิ
ลู่หยางจึงเงยหน้ามองเป้าสายตาของผู้คนมากมายบนท้องฟ้าอันสูงส่ง มุมปากปรากฏรอยยิ้มบางๆ ขณะที่นึกถึงค าสุดท้ายที่เซียนอมตะกล่าวก่อนออกศึก“ข้าบอกแล้วว่าจะรับประกันความปลอดภัยของเจ้าในแคว้นหวง”“ฮึ อะไรกัน เซียนหรือ ก็แค่แสร้งท
