นผู้แข็งแกร่งอันดับสองตลอดหนึ่งแสนปีของราชวงศ์ต้าอวี๋เมื่อเห็นท่าทีของเซียนอมตะ อู๋อวี่เต๋าก็เดือดดาลยิ่งนัก ค ารามลั่น “ฝ่ามือหุบเขา!”แม้จะเป็นกลางวัน ทั้งเมืองฮั่นสุ่ยกลับถูกปกคลุมด้วยความมืดชาวบ้านนับร้อยพันต่างสัญชาตญาณยกหน้ามอง ร่างกายสั่นสะท้านมองเห็นเพียงฝ่ามือมหึมาครอบคลุมทั้งเมืองฮั่นสุ่ย ด้วยสายตาของสามัญชนธรรมดา ยากจะเห็นว่าฝ่ามือนี้ใหญ่เพียงใด ทว่ารู้สึกได้ว่าฝ่ามือนี้ยิ่งใหญ่จนบดบังทุกสิ่ง แม้กระทั่งท้องฟ้ายังไม่อาจหลบหนี
ชิวจิ้นอันและชายหมวกกระดาษขาวเห็นรายละเอียดมากกว่าผู้อื่น ภายในฝ่ามือนี้บรรจุสรรพสิ่งมากมาย มีถ ้าสวรรค์นับไม่ถ้วนน ้าหนักไร้ขีดจ ากัด หากกดลงมา ทั้งเมืองฮั่นสุ่ยคงแหลกเป็นผุยผงในพริบตาเมื่อเผชิญกับฝ่ามือสยดสยองนี้ เซียนอมตะแทบไม่เหลือบตามอง“ข้าเคยบอกไว้แล้ว สิ่งเช่นนี้ไม่คู่ควรเรียกว่าฝ่ามือหุบเขา วันนี้ข้าจะให้เจ้าได้เห็นฝ่ามือหุบเขาที่แท้จริง”อู๋อวี่เต๋ารู้สึกสะท้านในใจ เงยหน้าขึ้นทันที่ สีหน้าเต็มไปด้วยความไม่เชื่อทุกคนอยู่ด้านล่างสุด ไม่อาจเห็นสิ่งที่อยู่เหนือฝ่ามือยักษ์ มีเพียงอู๋อวี่เต๋าที่เห็นได้ชัดเจนเสาขนาดมหึมาทะลุผ่านกลุ่มเมฆชั้นแล้วชั้นเล่า ปรากฏเหนือฝ่ามือยักษ์ ปลายเสายังมีเมฆบางส่วนที่ยังไม่สลายจากกันนี่มิใช่เสาอะไรเลย แต่เป็นนิ้วมือ!นิ้วมือที่ใหญ่กว่าฝ่ามือของเขาเสียอีก!“แค่ใหญ่กว่านิดหน่อย ข้าไม่เชื่อว่านิ้วเดียวของเจ้าจะเทียบฝ่ามือขอ
