เมื่ออู๋อวี่เต๋าปรากฏตัวก็เริ่มจางหาย“หยุดดูอยู่ได้ รีบออกมาช่วยเร็ว!” อู๋อวี่เต๋าค ารามด้วยความโกรธเสียงแหบแห้งชราภาพดังขึ้น ชายชราเซื่องซึมถือไม้เท้าปรากฏตัวบนสนามรบอย่างฉับพลัน“ฝ่าบาท นี่ไม่เหมือนพระองค์เลยนะ ถึงกับต้องร้องขอความช่วยเหลือ?”“ชังเลย นี่ไม่ใช่การร้องขอ แต่เป็นค าสั่งของข้า!” อู๋อวี่เต๋าจ้องชายชราด้วยสายตาเกรี้ยวกราด“ก็เหมือนๆ กันนั่นแหละ” ร่างชราที่เรียกว่าชังเลยหัวเราะฮ่าๆเผยให้เห็นฟันที่เหลือสองสามซี่“ชังเลย… หรือจะเป็นพระอาจารย์ชังเลย!” ผู้ปกครองลี่พึมพ ามองไปยังชิวจิ้นอันและชายหมวกกระดาษขาวเพื่อขอค ายืนยัน ในดวงตาของทั้งสองเขาก็เห็นความตกตะลึงเช่นกันผู้ปกครองลี่และอีกสองคนต่างเคยได้ยินชื่อเสียงของพระอาจารย์ชังเลย ใจพวกเขาหล่นวูบ นี่คือผู้เชี่ยวชาญวิชาฟ้าผ่าในขั้นข้ามพิบัติระดับต้นผู้บ าเพ็ญขั้นข้ามพิบัติอีกคน
การต่อสู้กับผู้บ าเพ็ญขั้นข้ามพิบัติหนึ่งคนก็ยากเย็นนักนับประสาอะไรกับสองคน?!“ฮ่าๆ อ่อนน้อมยอมจ านนเถิด เป้าหมายของพวกเราเพียงแค่พลังแผ่นดินเท่านั้น” พระอาจารย์ชังเลยหัวเราะเบาๆ เสียงแหบแห้งฟังแล้วระคายหู ไม้เท้ามีลายฟ้าผ่าวูบวาบ ราวกับหากผู้ปกครองลี่กล้าปฏิเสธแม้แต่ค าเดียว ฟ้าผ่าก็จะถาโถมลงมาพวกชิวจิ้นอันทั้งสามไม่ตอบ บรรยากาศจมดิ่งสู่ความเงียบงันอันแปลกประหลาดเปรี้ยง—ทันใดนั้น เสียงฟ้าผ่าดังก้องท าลายความเงียบพระอาจารย์ชังเลยชะงัก เขายังไม่ได้ลงมือเลยดว
