างอัปมงคลสามตนนั้น แม้จะคอยบริการตามบ้านเรือนในยามค ่าคืน เหน็ดเหนื่อยทั้งค ่า ก็ไม่เคยรับเงิน“เจ้ากล้าดีนัก ยังกล้าหลอกพวกเรา!” เมิ่งจิ่งโจวลุกเป็นไฟสว่างทั่วร่าง จ้องผีจมน ้าด้วยสายตาเกรี้ยวกราด“จริงๆ นะ ถึงแม้จะเป็นผี ก็ยังมีที่ต้องใช้เงินนะ!” ผีจมน ้าร้องขอความเป็นธรรม รีบอธิบาย“คิดดูนะ ข้าเป็นชาวประมง ตายในทะเล เป็นผีน ้าทะเล เคยใช้ชีวิตในทะเลมาตลอด มาถึงบึงเย็นแห่งนี้ แม้พลังอินจะเพียงพอ แต่ก็เป็นน ้าจืด ข้าอาศัยอยู่ไม่คุ้นเคยนัก”“ข้าจึงให้สามีภรรยาหลิวซานหลอกเอาเงินชดเชย แล้วน าเงินไปซื้อเกลือ เทลงในบึงน ้า เพื่อเปลี่ยนน ้าจืดให้เป็นน ้าเค็ม”ลู่หยาง “…”เมิ่งจิ่งโจว “…”
หม่านกู่ “…”จ้าวปั้ว “…”พวกเขาเพิ่งเคยได้ยินว่าผีน ้ายังแบ่งเป็นผีน ้าทะเลและผีน ้าจืดลู่หยางส่งเสียงสื่อจิตให้จ้าวปั้ว “พวกเจ้าแคว้นหวงมีผีเยอะ เคยได้ยินว่าผีน ้ายังแบ่งเป็นผีน ้าทะเลและผีน ้าจืดหรือไม่?”“แคว้นหวงของพวกเราห่างจากทะเลตะวันออกทั้งทวีป ข้าเพิ่งเคยเห็นผีจากทะเลตะวันออกเป็นครั้งแรก” จ้าวปั้วรู้สึกว่าความรู้ที่ตนมีไม่เพียงพอหม่านกู่รู้สึกชินชากับเรื่องเหล่านี้ กลับรู้สึกภูมิใจติดตามท่านลู่และพี่เมิ่ง ไปถึงที่ไหนก็ได้เปิดหูเปิดตาเซียนอมตะกลิ้งไปมาบนเตียง เท้าเล็กๆ สั่นระริก หัวเราะเยาะลู่หยางว่าไม่มีความรู้ “เจ้าตกใจแล้วใช่ไหม ลืมแล้วรึว่าข้าเคยสอนเจ้าเรื่องแก่นทองค าชั้นหนึ่งสองชนิด หนึ่งคือแก่นทอง
