จ้าวปั้วยังไม่ทันหายตกใจ ทั้งสี่คนก็สัมผัสได้ถึงพลังวิเศษอันมหึมาและหนาวเย็นที่พวยพุ่งขึ้นมาจากก้นบึงผีร้ายที่มีสาหร่ายพันรุงรังอยู่ที่เท้า ร่างเปียกโชกลอยขึ้นมา จ้องมองลู่หยางด้วยแววตาเยียบเย็นที่แฝงไว้ด้วยความหวาดระแวง“ดีๆๆ อายุยังน้อยก็เรียนรู้วิชาโลกในแขนเสื้อได้แล้ว ไม่น่าเชื่อจริงๆ ว่าราชวงศ์ต้าเซี่ยที่อุดมด้วยทรัพยากรล ้าค่าจะสร้างอัจฉริยะได้ถึงเพียงนี้!” ผีจมน ้ามีสีหน้าเหมือนนนซากศพ จ้องลู่หยางเขม็ง มันมองว่าลู่หยางคือภัยคุกคามใหญ่หลวงที่สุดไม่มีความเคลื่อนไหวของวัตถุวิเศษ นั่นหมายความว่าต้องเป็นวิชาพื้นที่มิติแน่นอน การใช้แขนเสื้อดูดน ้าทั้งบึง ไม่มีทางเป็นอย่างอื่นนอกจากวิชาโลกในแขนเสื้อ!แค่ขั้นแก่นทองค าก็สามารถเรียนรู้วิชาระดับสูงเช่นนี้ได้แล้ว นี่เป็นอัจฉริยะที่หาได้ยากเสียจริง!ลู่หยางหรี่ตามอง เอ่ยถามด้วยน ้าเสียงเฉียบขาด “โอ้ เช่นนั้นแล้ว เจ้าไม่ใช่วิญญาณร้ายจากแผ่นดินต้าเซี่ยสินะ? เจ้ามาจากที่ใดและมาปรากฏตัวที่เมืองฮั่นสุ่ยเพื่ออะไร!”
ผีจมน ้าหัวเราะเย็นชา มองข้ามค าถามของลู่หยางอย่างไม่ใส่ใจ“ข้าจะบอกเจ้าท าไมกัน?”พวกเด็กน้อยพวกนี้อาจจะมีพรสวรรค์ด้านวิชาอาคม แต่ห่างกันตั้งหนึ่งขั้นใหญ่ พวกเขาเอาอะไรมาคิดว่าจะเอาชนะข้าได้?ช่างไม่รู้จักประมาณตนเสียจริงพูดจบ ผีจมน ้าก็หันหลังหนีพูดเล่นอะไร ถ้าหนีได้มันจะสู้ท าไม?“คิดจะหนีรึ กินหมัดข้าซะก่อน!”เมิ่งจิ่งโจวเป็นฝ่ายลงมือก
