“เจ้าเป็นวิญญาณร้ายจากที่ใดกัน เป็นสมาชิกของลัทธิจิ่วอิ่วใช่หรือไม่!” จ้าวปั้วแสร้งท าเป็นเสือเพื่อข่มตากระต่าย สอบปากค าผีจมน ้าผีจมน ้าส่ายหัวอย่างแรง พร้อมยืนยันว่าตนไม่มีเจตนาร้าย “ข้ามาที่นี่เป็นเพียงความบังเอิญ จริงๆ นะ”“แต่เดิมข้าเป็นชาวประมงแห่งทะเลตะวันออก หลังจากจมน ้าตายยังคงมีความแค้นในใจ จึงกลายเป็นดวงวิญญาณอาฆาต โดยบังเอิญที่ศพของข้าได้พบกับก้อนหินลมอินชิ้นหนึ่ง ข้าจึงกลายเป็นผีจมน ้า”“ทะเลตะวันออกกว้างใหญ่ไพศาล มีสิ่งมีชีวิตนานาชนิด มีฝูงปลาเป็นกลุ่มก้อน ข้าจึงแอบดูดกินพลังหยางของเผ่าทะเลหลากหลายชนิด ค่อยๆ เพิ่มพูนวิทยายุทธ์ จากผีจมน ้าที่ไม่อาจเห็นแสงอาทิตย์ ไต่ระดับสู่ผีจมน ้าขั้นฝึกลมปราณ มีก าลังป้องกันตัวได้”“หลังจากมีก าลังป้องกันตัวแล้ว ข้าก็ผ่อนคลายลง เที่ยวล่องลอยในทะเลตะวันออก บางครั้งก็โผล่ขึ้นจากผิวน ้าไปหลอกหลอนผู้คนข้ายิ่งนานวันยิ่งหาญกล้า คิดจะไปยังที่ลึกของทะเลตะวันออกที่ตอนมีชีวิตไม่กล้าไป เพิ่งออกจากเขตปลอดภัย ก็เจอเจ้าปลาใหญ่หนักร้อยกว่าชั่ง มันแค่อ้าปาก ก็เกือบดูดข้าเข้าไปแล้ว”
“พอเห็นว่าไม่ไหว ข้าก็รีบวิ่งกลับไปยังเขตปลอดภัย ตัดสินใจไม่ออกจากเขตปลอดภัยอีก!”“ข้าค่อยๆ บ าเพ็ญเซียนอยู่ในเขตปลอดภัย กลืนกินพลังหยางของฝูงปลา บางครั้งก็ลักเครื่องเซ่นไหว้ของชาวประมง”“พวกเราชาวประมงมีประเพณีการบูชาทะเลตะวันออก ข้าที่จมน ้าตายแล้ว ก็เห็นได้ชัดว่าการบูชาทะเ
