งส่งเสียงสื่อจิต เรื่องนี้ไม่อาจพูดต่อหน้าจ้าวปั้ว เพราะอาจทำให้เข้าใจผิดว่าเขาเป็นพวกลัทธิมารได้
“ไม่ได้บอกเจ้ามาตลอด เจ้าก็กลับบ้านไปเสียก่อน ในช่วงเวลาที่ผ่านมา ข้ากับเมิ่งเฒ่าได้ติดต่อกับคนของลัทธิจิ่วอิ่ว…”
หม่านกู่ฟังจบก็ตาเบิกกว้าง อ้าปากค้างไปครู่ใหญ่ ไม่อาจตั้งสติได้
เขาเพียงกลับบ้านไปชั่วครู่ ลู่หยางกับเมิ่งจิ่งโจวก็ก่อตั้งลัทธิสวรรค์ขึ้นมาแล้ว ยังชักชวนทั้งศิษย์พี่ใหญ่ เจ้าสำนัก ผู้อาวุโส และเถาเหยาเยี่ยเข้าร่วมด้วย บีบให้ลัทธิจิ่วอิ่วเปิดร้านเนื้อย่างสาขาต่างๆ เขากลับบ้านไปไม่นานเลย ไม่ถึงสองเดือนด้วยซ้ำ
น่าไม่อยากเชื่อคู่หูลู่หยางกับเมิ่งจิ่งโจวช่างเฉลียวฉลาดยิ่งนัก
“วางใจเถอะ เจ้าถือเป็นผู้ลงทุนด้านเทคนิค ผลกำไรจากร้านเนื้อย่างให้เจ้าหนึ่งส่วนสิบ”
เพราะร้านเนื้อย่างใช้สูตรดั้งเดิมที่สืบทอดมาจากตระกูลหม่านกู่
หม่านกู่ไม่สนใจเรื่องผลกำไรพวกนั้นหรอก ในฐานะที่เป็นชาวป่าโบราณผู้เดียวที่เหลืออยู่ ทั่วทั้งเผ่าต่างปฏิบัติต่อเขาดุจแท่งทองคำมีค่า เขาไม่ขาดลิ่นซือ เพียงแต่ไม่มีที่ให้ใช้จ่ายเท่านั้น
“ลัทธิสวรรค์ยังรับคนอยู่หรือไม่?”
หม่านกู่แสดงความตั้งใจเข้าร่วมกับแบบอย่างทั้งสองอย่างชัดเจน
“รับสิ แน่นอนว่ารับ ลัทธิสวรรค์ของพวกเราต้องการอัจฉริยะอย่างเจ้านี่แหละ!”
ลู่หยางยิ้มกล่าว ถึงหม่านกู่จะไม่เอ่ยปากเอง เขาก็จะต้องหยิบยกเรื่องนี้ขึ้นมา
สมาชิกห้าคนแรกในรุ่นเดียวกันของลู่หยาง เ
