พวกเจ้าทำให้ข้าไม่มั่นใจในการตัดสินใจของตัวเองเลย
“เจ้ารู้จักกับน้องหญิงหลัวได้อย่างไร?”
“นั่นเป็นเรื่องเมื่อปีที่แล้ว ข้าเพิ่งสร้างฐานเสร็จ ได้ยินว่ามีงูใหญ่สร้างความเดือดร้อนอยู่ในสระน้ำเย็น ข้าก็ไปกำจัดมัน บังเอิญที่หลัวอวี่ก็ไปตามหางูตัวนั้นเช่นกัน แต่นางไปเพื่อฆ่างูเอาน้ำดีงู ใช้เป็นสื่อกลางในการสร้างคำสาป”
“พวกเราสองคนตกลงกันได้ทันที ตัดสินใจร่วมมือกัน หลังจากต่อสู้อย่างดุเดือด พวกเราสองคนก็ฆ่างูใหญ่ได้”
“ในท้องงูใหญ่มีไอพิษ เป็นพิษแห่งอารมณ์ หลังจากงูใหญ่ตาย ร่างกายมันพองตัวและระเบิด ไอพิษแผ่กระจาย ปกคลุมพวกเราสองคน”
“โชคดีที่ข้าเตรียมพร้อมมาก่อน ให้ข้าและหลัวอวี่กินยาแก้พิษล่วงหน้า ถึงได้รอดพ้นจากเหตุร้าย”
สามคนหนึ่งศพเดินผ่านทางเดินยาว มาถึงที่เข้าภวังค์ของหัวหน้าหุบเขา บริเวณที่เข้าภวังค์มีประตูหินปิดสนิท
“ตามประสบการณ์ที่ผ่านมา อาจารย์คงจะออกจากการเข้าภวังค์แล้ว”
“ประสบการณ์อะไร? หัวหน้าหุบเขาเข้าภวังค์ตามเวลาที่กำหนดหรือ?”
“ไม่ใช่อย่างนั้น แค่ทุกครั้งที่อาจารย์บอกว่านางเข้าภวังค์อยู่ จริงๆ แล้วนางแค่ขี้เกียจอยู่ในถ้ำพัก ไม่อยากจัดการเรื่องราวของสำนัก ดังนั้นถ้ามีเรื่อง ก็ไปหานางโดยตรงได้เลย ไม่ต้องสนใจว่านางเข้าภวังค์หรือไม่”
หลัวอวี่เคาะประตูหิน
“อาจารย์ มีแขกมาเยี่ยม”
เสียงลอยจากหลังประตูหินดังมา
“อาจารย์กำลังเข้าภวังค์อยู่”
“เป็นคนจากสำนักเว่นเต๋า”
เสียงเพิ่งดังขึ้น
