ชายหมวกกระดาษขาวหนีหายไปแล้ว ลู่หยางและจ้าวปั้วรู้ดีว่าพวกเขาไม่สามารถจับคนผู้นี้ได้ จึงไม่ได้ใส่ใจมากนัก
จ้าวปั้วหยิบฆ้องเล็กๆ ออกมา เคาะเบาๆ ส่งเสียงไพเราะออกมา
“นี่เป็นวิธีติดต่อระหว่างข้ากับเพื่อนของข้า หากนางอยู่ในหุบเขาน่าจะออกมาต้อนรับพวกเราเร็วๆ นี้”
ไม่นาน หญิงสาวร่างบอบบางเดินออกมาจากหุบเขาเฉียนชิง
เมื่อเห็นจ้าวปั้ว ดวงตาของนางเปล่งประกายเล็กน้อย นางซ่อนความยินดีในใจไว้อย่างดี แล้วพูดด้วยน้ำเสียงที่แฝงความรังเกียจเล็กน้อยว่า
“คราวนี้เจ้าโดนคำสาปอะไรอีกล่ะ?”
จ้าวปั้วไม่ได้สนใจน้ำเสียงของหญิงสาว เขายิ้มเล็กน้อย แนะนำว่า
“นี่คือเพื่อนที่ข้าเพิ่งรู้จัก ลู่หยางจากสำนักเว่นเต๋า เขามีธุระอยากขอความช่วยเหลือจากหัวหน้าหุบเขา”
“ท่านผู้นี้คือหลัวอวี่ ศิษย์แท้ของหุบเขาเฉียนชิง อาจารย์ของนางก็คือหัวหน้าหุบเขาเฉียนชิง”
“ลู่หยาง?!”
เมื่อหลัวอวี่ได้ยินชื่อของลู่หยาง นางตกใจมาก
“เจ้าก็คือลู่หยางคนนั้น ที่ชนะอันดับหนึ่งในงานฉลองแคว้นชิง แล้วยังรู้สึกไม่จุใจถึงขั้นต่อยกรรมการอีกหรือ?”
ลู่หยางรู้สึกว่าตัวเองมีจุดเด่นมากมาย ไม่จำเป็นต้องใช้วิธีแบบนี้ในการเป็นที่รู้จัก
“ข้ามีเพื่อนคนหนึ่ง โดนคำสาปที่พูดได้ยาก ยากมากที่จะแก้ไข อยากขอความช่วยเหลือจากหัวหน้าหุบเขา”
หลัวอวี่มองลู่หยางด้วยสายตาเวทนาเล็กน้อย อีกคนที่อ้างว่า ‘ข้ามีเพื่อนคนหนึ่ง’ ที่โดนคำสาป
“อาจารย์ของข้ากำลังจะออกจากการปิดตัว แต่ว่า
