ท่านผู้เฒ่าจะยินดีช่วยเจ้าแก้คำสาปหรือไม่ก็พูดยาก เชิญเข้ามาก่อนเถอะ”
“ไม่ใช่ข้า แต่เป็นเพื่อนของข้า”
ลู่หยางแก้ไข
“ข้าเข้าใจ”
ทั้งสองคนเดินตามหลัวอวี่ผ่านทางเข้าของค่ายกล เข้าไปในหุบเขาเฉียนชิง
“อ้อใช่ ในสำนักเว่นเต๋าของพวกเจ้ามีคนชื่อเสี่ยซานเหรินหรือไม่?”
หลัวอวี่ถามขึ้นมาอย่างกะทันหัน
“มี เสี่ยซานเหรินเป็นผู้อาวุโสที่สี่ของพวกเรา มีปัญหาอะไรหรือ?”
ผู้อาวุโสที่สี่ไม่ค่อยออกไปข้างนอก ภายนอกไม่มีใครรู้ชื่อของผู้อาวุโสที่สี่
“มีปัญหานิดหน่อย ตอนอาจารย์ของข้ายังสาว เคยชอบชายผู้หนึ่งชื่อเสี่ยซานเหริน ทั้งสองพบกันโดยบังเอิญ อาจารย์ของข้าตกหลุมรักเขาตั้งแต่แรกเห็น ทั้งสองมักจะนั่งสนทนาธรรม สนุกสนานในการพูดคุย อาจารย์ของข้ายังสอนวิธีแก้คำสาปให้เขา หวังจะใช้วิธีนี้พิสูจน์ใจตัวเอง น่าเสียดายที่เสี่ยซานเหรินไม่ได้รับความหวังดีของอาจารย์ข้า ทิ้งอาจารย์ข้าไป ออกจากแคว้นหวง กลับไปสำนักเว่นเต๋า”
“จากที่อาจารย์ของข้าเฝ้าพูดถึงเสี่ยซานเหรินตลอดหลายปี ดูเหมือนในใจของนางยังไม่ได้ปล่อยวางเสี่ยซานเหริน ส่วนว่าเป็นความรัก หรือเกลียดชังที่เกิดจากความรัก ก็ไม่แน่ใจแล้ว”
ลู่หยางฟังจบก็เหงื่อแตกพลั่ก
น่าแปลกที่หุบเขาเฉียนชิงเป็นสำนักที่เชี่ยวชาญเรื่องคำสาปที่สุดในแคว้นหวง แต่ผู้อาวุโสที่สี่กลับไม่ได้ให้พวกเขาสองคนมาที่หุบเขาเฉียนชิง แต่แนะนำให้ไปที่สำนักควบคุมศพ ที่แท้เหตุผลอยู่ตรงนี้
แต่ตอนนี้ก้าวเข้ามา
