ทิ้งไปแล้ว กลายเป็นของเจ้าเมื่อไหร่กัน?
ชายหมวกกระดาษขาวสงสัยอยู่บ้าง “พี่ชายที่มากับเจ้า กับม้าแก่ตัวนั้น ไม่เห็นนี่?”
ลู่หยางวาบไปในใจ ชายหมวกกระดาษขาวดันเจาะจงพูดถึงม้าแก่ หรือว่าเขาจะมองออกว่าม้าแก่ไม่ธรรมดา?
“เซียนอมตะ ชายหมวกกระดาษขาวนี่มีวิทยายุทธ์ระดับใด?”
“บอกไม่ถูก นี่เป็นเพียงร่างแยก ดูไม่ออกว่ามีวิทยายุทธ์เท่าไร เขาน่าจะฝึกวิชาแบ่งร่างเป็นพันเป็นหมื่น หรือวิชาทำนองนี้ เพื่อฝึกฝนพลังจิต”
“ซวยแล้ว ข้าไปละ”
ชายหมวกกระดาษขาวหายไปตรงหน้า ชายผู้นี้แม้วิทยายุทธ์ไม่สูง แต่รากฐานแน่นเป็นที่สุด แม้จะสามารถใช้ม้ามังกรเป็นยานพาหนะ ซึ่งถือว่าพื้นเพชัดเจนว่าซับซ้อน
อีกคนแม้จะไม่เคยพบ แต่ซากศพมีชีวิตที่ติดตามใช้วิธีของสำนักควบคุมศพ แสดงว่าอีกคนเป็นคนของสำนักควบคุมศพ
ทั้งลู่หยางที่พื้นเพไม่ชัดเจน และจ้าวปั้วที่เป็นศิษย์สำนักควบคุมศพ ล้วนสามารถสร้างปัญหาให้เขาได้ สู้หนีไปก่อนดีกว่า
ชายหมวกกระดาษขาวใช้วิชาตัวเบาต่อหน้าลู่หยาง แต่ลู่หยางก็ยังมองไม่ออกว่าอีกฝ่ายใช้วิธีใดหนีไป
“ชายชุดขาวคนนั้นใช่คนในใบประกาศจับที่สวมหมวกกระดาษขาวหรือไม่?” จ้าวปั้วก็จำได้
“เจ้าก็เคยได้ยินเหรอ?”
“เคยได้ยินสิ ตอนพวกพี่น้องเราสามคน…พี่น้องสองชายหนึ่งหญิงเราท่องยุทธภพ ยังอยากจับตัวเขาไปรับเงินรางวัล แต่ไม่เคยหาตัวเขาเจอ”
จ้าวปั้วเดิมทีอยากลงมือจับตัว แต่เมื่อเห็นสีหน้าเคร่งขรึมของลู่หยาง จึงรู้ตัวว่าอีกฝ่ายไม่ง่
