ร่ทางอากาศหรือไร ถึงได้มีผู้เสียหายมากมายขนาดนี้?
“ไม่ใช่อย่างนั้นหรอก คนที่เข้าแถวกว่าครึ่งคือผู้ที่ถูกคนอื่นสาปแช่ง มาที่หุบเขาเฉียนชิงเพื่อขอความช่วยเหลือ หุบเขาเฉียนชิงเพื่อฝึกฝนความสามารถของศิษย์ในการแก้คำสาป จะจัดให้ศิษย์บางคนนั่งตรวจรักษาที่ทางเข้าหุบเขา แก้คำสาปให้คนที่มาขอความช่วยเหลือ”
“แม้คนที่นี่จะดูเยอะ แต่จริงๆ แล้วล้วนเป็นคำสาปเล็กๆ น้อยๆ เช่น ปวดฟัน ปวดข้อ อะไรประมาณนั้น”
“พวกเราเข้าคิวก็ไม่มีประโยชน์ ศิษย์ที่นั่งตรวจรักษาที่นี่แม้แต่คำสาประดับขั้นสร้างฐานก็แก้ยาก คำสาปที่ท่านเมิ่งได้รับต้องให้หัวหน้าหุบเขาลงมือถึงจะมีโอกาสแก้ได้”
จู่ๆ ก็มีคนในแถวส่งเสียงถึงลู่หยางและจ้าวปั้ว “น้องชายทั้งสองมาหุบเขาเฉียนชิงเพื่อแก้คำสาปใช่ไหม? ข้าสามารถเว้นที่ให้พวกเจ้า บอกแค่ว่าเป็นญาติของข้าก็พอ แค่ห้าร้อยหินวิเศษ ทำไหม!”
ลู่หยางมองตามเสียง เห็นคนที่ส่งเสียงให้ลัดคิวนี้ มุมตากระตุก นั่นคือชายหมวกกระดาษขาวที่แอบอ้างเป็นเจ้าของโรงแรมชิงหมิง!
ที่กล้าปรากฏตัวอย่างโจ่งแจ้งที่หุบเขาเฉียนชิง แสดงว่าเขามีความมั่นใจอย่างถึงที่สุดว่า แม้จะถูกจับได้ ก็สามารถหนีได้
เขาเดินตรงไปหาอีกฝ่าย มุมปากยิ้มนิดๆ “จำข้าได้หรือไม่?”
ชายหมวกกระดาษขาวมองหน้าลู่หยางแบบนี้ จ้องไปสักพัก แล้วพูดอย่างรู้เรื่อง “ข้านึกออกแล้ว เจ้าเป็นแขกที่มาพักที่โรงแรมของข้า!”
ลู่หยางคิดในใจว่า นั่นชัดเจนเป็นโรงแรมที่เจ้าของเขา
