นวิชา เมื่อกลับมาบ้านเกิดก็เป็นชายชราแล้ว คนที่รู้จักเขาต่างเรียกเขาว่าอู๋กง อู๋กงได้บำเพ็ญจนมีวิทยายุทธ์ที่ทำให้ฟ้าสะเทือนดินสะท้าน เขากลับมาบ้านเกิด ใช้วิชาแปรกายกายยักษ์ ย้ายภูเขาไท่ฮ่าง หวังอวู๋ สองลูกหน้าบ้านไปทิ้งในทะเล”
“หลังจากนั้น อู๋กงก็ช่วยเหลือผู้ที่อาศัยอยู่ในหุบเขาคนอื่นๆ ย้ายภูเขาหน้าบ้านของพวกเขาไปทิ้งในทะเลเช่นกัน”
“เพราะเขาชอบช่วยเหลือผู้อื่น มักช่วยผู้อื่นย้ายภูเขา นานวันเข้า ทะเลกว้างใหญ่ก็ถูกภูเขาถมจนเต็ม”
“เรื่องอู๋กงย้ายเขาถมทะเลสร้างแผ่นดินได้กลายเป็นสำนวนหนึ่ง – อู๋กงถมทะเล หมายถึงต้องการเอาชนะอุปสรรคต้องบำเพ็ญอย่างไม่ย่อท้อ”
ลู่หยางนวดขมับด้วยความทรมาน รู้สึกว่าความทรงจำของตนเกิดความสับสน
เรื่องยังเล่าไม่จบ เซียนอมตะเล่าต่อว่า “เจ้าควรรู้ว่า น้ำทะเลไม่หายไปไหน เพียงแค่ย้ายตำแหน่ง เมื่ออู๋กงถมทะเลจนเต็ม น้ำทะเลก็ล้นออกมาจากทะเล กลายเป็นอุทกภัยครั้งใหญ่”
“โชคดีที่ตอนนั้นเซียนจิ้วชงได้สร้างดินเสี้ยงเหยินที่พองตัวเมื่อเจอน้ำไว้แล้ว เขานำดินเสี้ยงเหยินมาสกัดน้ำไว้ ป้องกันไม่ให้เกิดน้ำท่วม เรื่องนี้ถูกผู้คนในโลกเรียกว่าเซียนระงับอุทกภัย”
ลู่หยางกลับมาสู่โลกแห่งความเป็นจริง เขาถึงได้พบว่าที่หุบเขาเฉียนชิงมีคนมากมาย ทุกคนกำลังเข้าแถว หากต้องรอคิวพวกเขาเมื่อไหร่จะถึงทีล่ะ?
“นี่มันเกิดอะไรขึ้น มีคนมากมายขนาดนี้ถูกคำสาปของหุบเขาเฉียนชิงหรือ?”
คำสาปของหุบเขาเฉียนชิงแพ
