ราชสำนักไม่ได้มีกฎว่าหากผู้บำเพ็ญลงมือ หลังจบการต่อสู้ ต้องฟื้นฟูสภาพเหมือนเดิมหรอกหรือ? หุบเขาเฉียนชิงควรต้องขออนุญาตก่อนสิ?”
“ใช่ ดังนั้นหุบเขาเฉียนชิงจนถึงตอนนี้ก็ยังเป็นสิ่งก่อสร้างผิดกฎหมาย”
ลู่หยางคิดในใจว่า นี่เป็นครั้งแรกที่ข้าได้ยินว่าหุบเขานับเป็นสิ่งก่อสร้างผิดกฎหมายด้วย สมกับเป็นเอกลักษณ์ของวงการบำเพ็ญเซียนจริงๆ
เซียนอมตะพึมพำในพื้นที่จิตวิญญาณว่า “ราชวงศ์ต้าเซี่ยของพวกเจ้าช่างเข้มงวดในเรื่องนี้จริงๆ สมัยยุคโบราณของพวกเรานั้นอิสระมาก ไม่มีกฎระเบียบยุ่งยากพวกนี้ อยากเปลี่ยนแปลงภูมิประเทศอย่างไรก็เปลี่ยนได้เลย”
“ข้าจำได้ว่าสมัยนั้นมีครอบครัวหนึ่งอาศัยอยู่ในหุบเขาใหญ่หลายชั่วอายุคน การเดินทางไม่สะดวกเลย มีเขาใหญ่สองลูกขวางทางออก ต้องอ้อมไกลมากจึงจะออกไปโลกภายนอกได้”
“ครอบครัวนั้นมีเด็กน้อยคนหนึ่ง เห็นการเดินทางยากลำบากเช่นนี้ จึงตั้งใจจะย้ายภูเขาทั้งสองลูกหน้าบ้านออกไป มีคนเยาะเย้ยเขาว่า เด็กน้อยอย่างเจ้าแค่ยกก้อนหินก็ยังไม่ไหว จะย้ายภูเขาสองลูกได้อย่างไร”
“เด็กน้อยตอบว่า แม้ข้าตอนนี้จะทำไม่ได้ แต่ยังมีอนาคต ข้าสามารถบำเพ็ญจนถึงขั้นฝึกลมปราณ ถ้าขั้นฝึกลมปราณไม่พอ ก็ขั้นสร้างฐาน ถ้าขั้นสร้างฐานไม่พอ ก็ขั้นแก่นทองคำ ถ้าขั้นแก่นทองคำยังไม่พอ ก็ขั้นทารกแรกกำเนิด ระดับการบำเพ็ญเซียนไม่มีที่สิ้นสุด ต้องมีวันที่บำเพ็ญถึงขั้นที่ย้ายภูเขาได้แน่นอน”
“เด็กน้อยออกไปฝากตัวเป็นศิษย์เรีย
