านเที่ยวไปทั่วมาแล้ว เคยพบเจอสถานการณ์เช่นนี้บ้างหรือไม่?”
คนที่เรียกว่าน้องจ้าวมีรูปร่างสมส่วน ผิวซีดกว่าคนทั่วไป ดูคล้ายอาการเจ็บป่วย
น้องจ้าวขมวดคิ้ว ดูเหมือนเคยได้ยินเรื่องราวทำนองนี้ แต่พอคำพูดมาถึงปาก กลับนึกอะไรไม่ออก
ลู่หยางเดินอ้อมผ่านทั้งสามคนไปเงียบๆ
“เฮ้! น้องชายคนนี้ เบื้องหน้าเดินต่อไม่ได้นะ!”
ชายผมสั้นร้องเรียกลู่หยาง
“เดินต่อไม่ได้เหรอ?”
“ข้างหน้ามีสิ่งผิดปกติคล้ายปีศาจกำลังก่อกวน พวกเราสามคนเพิ่งประสบเหตุการณ์ประหลาดหลายครั้ง ขัดขวางไม่ให้เราเดินหน้า”
ชายหน้าตาหมดจดรีบพูดต่อ
“ที่พี่หวินเหรินพูดนั้นถูกต้อง เมื่อครู่ข้ากำลังจะเดินไปข้างหน้า วิทยายุทธ์กลับเกิดความผิดพลาด ต้องนั่งสมาธิปรับแก้อยู่ครึ่งชั่วยาม”
“หลังจากวิชาปรับสมดุลแล้ว พวกเราก็พบคนแก่ที่หลงทาง พากลับบ้าน”
“กลับมาที่เดิมแล้ว พวกเราพบว่าของตกหล่นไว้ที่บ้านคนแก่ จึงต้องวิ่งกลับไปเอาอีกรอบ”
“กลับมาอีกครั้ง ก้อนหินขนาดใหญ่ที่ไหนไม่รู้กลิ้งมาขวางทาง หลังจากพวกเราช่วยกันย้ายก้อนหิน จึงพบว่ามีบางสิ่งไม่ชอบมาพากล ราวกับมีพลังล่องหนคอยขัดขวางอยู่เบื้องหน้า”
น้องจ้าวพลันนึกบางอย่างได้ ร้องอย่างตื่นเต้น
“ข้านึกขึ้นได้แล้ว!”
“นึกอะไรขึ้นได้?”
เพื่อนร่วมทางสองคนรีบถาม
“ข้าเคยได้ยินผู้อาวุโสเล่าถึงสถานการณ์เช่นนี้ เหล่าผู้ทรงพลังกำลังประลองวิชาอยู่ในที่แห่งหนึ่ง พวกเขาจะวางค่ายกลขับไล่คนนอกไว้ล่วงหน้า คนอื่นก็จะไม่สาม
