กเจ้านายของซากศพยังมีชีวิตอยู่ ที่ข้อมือขวาของเขาก็จะมีภาพเดียวกัน”
“ข้าแม้จะมีเพียงขั้นฝึกลมปราณสองระดับสูงสุด มีวิชาความรู้จำกัด แต่ตอนหนุ่มๆ เคยฝากตัวเป็นศิษย์กับผู้ควบคุมศพท่านหนึ่งที่เก่งกาจมาก อาจารย์ของข้าเป็นถึงขั้นฝึกลมปราณหกระดับสูงสุดนะ!”
“ในช่วงที่ติดตามอาจารย์เรียนรู้ ข้าได้จดจำเครื่องหมายของพวกผู้ควบคุมศพในมณฑลและเมืองรอบๆ นี้มาหมดแล้ว ไม่มีใครใช้ลวดลายแบบนี้ ส่วนผู้ควบคุมศพจากที่อื่น ข้าไม่เคยพบ”
นี่ก็เป็นอีกเหตุผลหนึ่งที่ผู้ใหญ่บ้านไม่ได้รายงานเรื่องนี้
ซากศพมีชีวิตเหล่านี้ไม่ได้มาจากผู้ควบคุมศพแถวๆ นี้ แม้จะรายงานเรื่องนี้ให้ทางการดูแล ทางการก็คงหาเจ้าของซากศพไม่พบอยู่ดี
“ท่านลุงเคยได้ยินชื่อสำนักควบคุมศพไหม?”
ผู้ใหญ่บ้านหัวเราะแห้งๆ
“ชื่อของสำนักควบคุมศพมีหรือข้าจะไม่รู้จัก สามสิบปีก่อนข้ายังโชคดีได้เห็นศิษย์ของสำนักควบคุมศพอยู่ไกลๆ ด้วยซ้ำ คนผู้นั้นเป็นคนหนุ่มที่มีพรสวรรค์ ช่างแตกต่างจากคนอย่างข้าที่แค่เรียนวิชาควบคุมศพขั้นพื้นฐานยังลำบากเลย”
“ท่านทราบตำแหน่งที่ตั้งของสำนักควบคุมศพหรือไม่?”
“ตรงนั้นไกลมากนะ”
ผู้ใหญ่บ้านชี้ไปทางทิศตะวันตก
“สำนักควบคุมศพอยู่ใจกลางของแคว้นหวงของพวกเรา จากที่นี่เดินตรงไปทางทิศตะวันตก มีระยะทางแปดสิบล้านลี้”
เมิ่งจิ่งโจวพยักหน้า
“ดูเหมือนจะต้องเดินทางอีกสักสองสามวัน”
มีม้าแก่อยู่ด้วย ระยะทางแปดสิบล้านลี้ก็ไม่ถือว่าไกล
ตอนที่เขาหนีออกจ
