ากบ้าน เดินทางจากเมืองหลวงไปยังสำนักเว่นเต๋า ระยะทางยังไกลกว่าแปดสิบล้านลี้เสียอีก แค่สองสามวันก็ถึงแล้ว
จะเร็วหรือช้า ขึ้นอยู่กับอารมณ์ของม้าแก่
ตอนแรกเมิ่งจิ่งโจวคิดว่าที่เดินทางได้เร็วเพราะใต้รถม้ามีค่ายกลพื้นที่ สามารถทะลุผ่านพื้นที่ ลดระยะทาง
ต่อมาเขาถึงรู้ว่ารถม้านั้นเป็นของวิเศษจริง แต่ที่เดินทางได้เร็วมีสาเหตุที่แท้จริงอยู่ที่ม้าแก่ต่างหาก
“เมื่อพวกเราทั้งคู่รู้ถึงตัวตนของซากศพมีชีวิตแล้ว ท่านลุงจะอนุญาตให้พวกเราพี่น้องสองคนพักค้างคืนได้หรือไม่?”
“ก็ได้ ถึงอย่างไรภรรยาของข้าก็ล่วงลับไปแล้ว ลูกๆ ก็ย้ายไปอยู่ในเมือง พวกเจ้าพักอยู่ด้วยก็แค่ต้องเตรียมผ้าห่มเพิ่มสองผืนเท่านั้น”
สองหนุ่มพักผ่อนปรับตัวในหมู่บ้านเจี้ยนสือหนึ่งคืน วันรุ่งขึ้นก็กล่าวลาผู้ใหญ่บ้าน ออกเดินทางต่อ
“พวกเจ้าสองคนเมื่อคืนโชคดีมาก”
เซียนอมตะยืดเส้นยืดสาย บิดตัว ยืดเส้นยืดเอ็น
ถึงแม้ร่างวิญญาณจะไม่มีแนวคิดเรื่องเส้นเอ็น แต่นิสัยตอนมีชีวิตก็ยังคงติดตัวมาบ้าง
“โชคดีอย่างไร?”
“ก็อย่างที่ว่านั่นแหละ ซากศพมีชีวิตที่พวกเจ้าเจอเมื่อคืนถูกผู้บำเพ็ญใหญ่สร้างขึ้นมาอย่างพิถีพิถัน แต่เพราะไม่มีใครควบคุม ประกอบกับพลังหยางไม่พอ จึงไม่มีแรงเคลื่อนไหว ทุกวันพึ่งพาซาลาเปาก้อนใหญ่นั่นเพื่อรักษากิจกรรมพื้นฐาน มิเช่นนั้นพวกเจ้าสองคนไม่มีทางสู้กลุ่มซากศพเหล่านั้นได้แน่”
“หากข้าคาดการณ์ไม่ผิด ซากศพมีชีวิตกลุ่มนั้นหากเคลื่อนไหวพร้อ
