ภายในศาลบรรพบุรุษ
“ดูเหมือนคนในหมู่บ้านนี้จะมาที่ศาลบรรพบุรุษบ่อยนะ ดูสิ มีอาหารวางอยู่ตรงหน้าป้ายวิญญาณเยอะแยะเลย”
เมิ่งจิ่งโจวรู้สึกประหลาดใจ ศาลบรรพบุรุษสะอาดสว่าง ตรงหน้าป้ายวิญญาณมีหมั่นโถวและผักดองวางอยู่ เรียบง่ายมาก
“ใช่เลย อาหารพวกนี้ยังร้อนอยู่เลย”
ลู่หยางเห็นไอร้อนยังลอยออกมาจากหมั่นโถว ราวกับเพิ่งนึ่งเสร็จไม่นาน
“ดูแล้วข้าก็หิวนะ กินอะไรกันหน่อยเถอะ”
เมิ่งจิ่งโจวหยิบอาหารที่ทำเสร็จแล้วออกมาจากแผ่นหยกประจำตัว นี่คืออาหารที่เขาซื้อมาจากถนนการค้า กินแล้วช่วยเสริมวิชาได้มาก
นี่คือความวิเศษของพ่อครัววิเศษ
เห็นอาหารพวกนี้แล้ว ลู่หยางนึกขึ้นได้ว่าในพื้นที่จิตวิญญาณของตนมีเซียนที่เป็นแม่ครัวอาศัยอยู่ การกินอาหารที่นางทำช่วยเสริมวิชาได้มากกว่า
คิดถึงจุดนี้ ลู่หยางรู้สึกหนักใจ
ลู่หยางยกมือโยนไฟสามรสออกมา ไม่จำเป็นต้องใช้กิ่งไม้หรืออย่างอื่น เพียงพลังวิเศษเล็กน้อย ก็ทำให้ไฟสามรสนี้ลุกไหม้ได้นาน
ทั้งสองวางอาหารบนไฟสามรสเพื่ออุ่นให้ร้อน อาหารที่เดิมก็อร่อยอยู่แล้วยิ่งน่ากินขึ้นไปอีก
“พูดถึงศิษย์พี่ใหญ่ที่ไม่อยู่ เจ้าก็รู้มวยเลียนแบบตระกูลลู่ไม่ใช่หรือ จะเรียกศิษย์พี่ใหญ่ออกมาไม่ได้หรือ?” เมิ่งจิ่งโจวเกิดความคิดแปลกใหม่ คิดถึงวิธีแก้ปัญหาที่สะดวกที่สุด ศิษย์พี่ใหญ่ก็ไม่ได้รับผลกระทบจากการย้อนกลับของสายใยโชคชะตา
ลู่หยางเหลือบตามองเมิ่งจิ่งโจว ไม่ใช่เจ้าจะเรียกศิษย์พี่ใหญ่ก็คิดแบบนี้ใช
