่าสองยังถามเขาว่าสตรีชอบอะไรที่สุด เซียนอมตะบอกว่าสตรีชอบให้ชมว่าฉลาดและสวย เขาจึงบอกตามตรง
“เจ้าสำนักชิวสำเร็จหรือไม่?”
เมิ่งจิ่งโจวทำหน้าเหมือนท้องผูก “ไม่ ถูกย้อนกลับแล้ว”
“……ขอแสดงความเสียใจ”
ลู่หยางนึกถึงผู้อาวุโสที่หกที่มาช้า ผู้อาวุโสที่หกกับเจ้าสำนักชิวไม่ได้เจอหน้ากัน คงเป็นผลของการย้อนกลับ
ลู่หยางตบบ่าเมิ่งจิ่งโจว หวังให้เขายอมรับความจริง ก็แค่ตัดขาดสายใยโชคชะตากับสตรี ไม่ได้พบสตรีอีก
เจ้าก็มีรากฐานโสดอยู่แล้ว ยังกลัวอะไรอีก?
เมิ่งจิ่งโจวโกรธจัด “ยอมรับหัวมังกุของเจ้าสิ! รากฐานโสดของข้าจะเป็นอะไรไป
แม้แต่ขันทียังไปหอนางโลมได้ ตอนนี้ข้าแม้แต่โอกาสไปหอนางโลมก็ไม่มีแล้ว!”
“ไม่ใช่ว่าผ่านไประยะหนึ่งการย้อนกลับก็จะหายไปหรือ?” ลู่หยางสงสัย
“ปัญหาคือไม่มีใครรู้ว่าระยะหนึ่งคือนานเท่าใด ศิษย์พี่ใหญ่หรือไม่ ข้าทำได้แค่ขอความช่วยเหลือจากนางแล้ว”
“อ๋อ ศิษย์พี่ใหญ่มีธุระออกไปข้างนอก ไปหลายวันแล้ว”
“ไปที่ใด?”
“ข้าดูเหมือนคนที่กล้าถามเส้นทางของศิษย์พี่ใหญ่หรือ?”
“ก็จริง”
“เดี๋ยวก่อน คงไม่ใช่ว่าที่ข้าไม่อาจพบศิษย์พี่ใหญ่ก็เป็นส่วนหนึ่งของการย้อนกลับหรอกนะ?”
ลู่หยางคิดแล้ว ก็เป็นไปได้ จึงถามเซียนอมตะว่าเป็นส่วนหนึ่งของการย้อนกลับหรือไม่
เพราะสายใยโชคชะตาคลุมเครือ ยากจะคาดเดา
เซียนอมตะมองลู่หยางเหมือนมองคนโง่
“ข้าอยู่ต่อหน้าเจ้าหนูตระกูลเมิ่ง เจ้าเห็นข้าถูกย้อนกลับหรือ?
การย้อนกลับของเจ้าหน
