ข้าแค่ให้เขารออยู่ตรงนี้ สหายเมิ่งไปไหน?”
ลู่หยางงงงวย ผู้อาวุโสทั้งหลายก็มีน้ำใจช่วยหาเมิ่งจิ่งโจว แต่ก็หาไม่พบ
ทันใดนั้น ลู่หยางนึกบางอย่างได้ จึงมองไปที่ผู้อาวุโสที่หก
“ผู้อาวุโสที่หก รบกวนท่านกลับไปก่อนได้หรือไม่?”
ผู้อาวุโสที่หกก็นึกถึงสาเหตุ สีหน้าประหลาด พยักหน้า แล้วกลับไป
ผู้อาวุโสที่หกเพิ่งจากไป เมิ่งจิ่งโจวก็หายปวด ปีนขึ้นมาจากหุบเขา บนผมยังมีกิ่งไม้ติดอยู่ ดูทุลักทุเลมาก
ในที่สุดทุกคนก็หาเขาเจอ
ลู่หยางถอนหายใจเบาๆ ดูท่าการย้อนกลับหนักหนาเลยทีเดียว ช่วงนี้สหายเมิ่งคงไม่มีโอกาสได้พบสตรีแล้ว
