ดและทำลายธงวิญญาณหมื่นดวง วิญญาณร้ายหลุดออกจากธง สร้างหายนะให้ทั้งแคว้น”
พูดถึงตอนท้าย น้ำเสียงของอวี้จือแฝงความหนักอึ้งอย่างหาได้ยาก
ลู่หยาง: “……”
เซียนอมตะ: “……”
ท่านเซียนจงกู้คนนี้ฟังแล้วทำไมถึงคุ้นหูจัง?
เซียนอมตะลังเลอยู่ครู่หนึ่ง แล้วถาม “ท่านเซียนจงกู้ที่เจ้าพูดถึงหน้าตาเป็นอย่างไร?”
ท่านภัยพิบัติได้บอกลักษณะของคนใต้บังคับบัญชาทั้งหมดแล้ว
อวี้จือดีดนิ้วหนึ่งที ควันกลุ่มหนึ่งลอยออกมา ค่อยๆ เปลี่ยนเป็นใบหน้าที่ลู่หยางและเซียนอมตะคุ้นเคยเป็นอย่างดี
ชายชราร่างผอมแห้ง ดูเหมือนหลายวันกินไม่อิ่ม ถือธงขาดอยู่หนึ่งอัน
“นี่มันเขาจริงๆ!”
ลู่หยางและเซียนอมตะพูดพร้อมกัน
“พวกเจ้ารู้จักเขา?”
อวี้จือสงสัย ท่านเซียนจงกู้เป็นผู้บำเพ็ญจากราชวงศ์ต้าอวี๋ ซุกซ่อนตัวอยู่ในเงามืดตลอด แม้แต่หลบซ่อนอยู่แคว้นไหนก็ยังไม่แน่ชัด พวกเจ้าสองคนเคยพบเขาได้อย่างไร?
เซียนอมตะทำท่าเป็นผู้ใหญ่ที่มีแผนการยิ่งใหญ่ กดนิ้วมือ ราวกับกำลังคำนวณอะไรบางอย่าง ดูคล้ายคนเป็นลมชัก
“ข้าคำนวณด้วยนิ้วไปวันก่อน คำนวณได้ว่าแคว้นเหลียงโจวมีผู้บำเพ็ญมารกำลังก่อเรื่อง”
“จึงส่งราชาแห่งเก้าวิญญาณคุมกำลัง ร่วมมือกับลัทธิจิ่วอิ่ว ร่วมกันปราบมารสังหารภูต จนพบและจับตัวคนร้ายผู้นี้ได้”
“เพื่อเป็นมิตรภาพระหว่างสองลัทธิ จึงมอบให้ลัทธิจิ่วอิ่ว!”
อวี้จือแปลเป็นภาษาคนธรรมดาว่า ผู้อาวุโสใหญ่และรองประมุขสี่จับท่านเซียนจงกู้ได้แล้วโดยไม่รู้ว่าเกิ
