“ท่านจะถือว่ามันเป็นวิชาที่ข้าคิดค้นเองก็ได้”
ลู่หยางไม่ได้อธิบายอะไรมาก ส่วนใหญ่ก็เพราะอธิบายไม่ออกนั่นแหละ
ผู้อาวุโสที่เจ็ดไม่ได้ติดใจในเรื่องนี้ เพียงได้เห็นลู่หยางใช้วิชาเพียงครั้งเดียว ก็สามารถคำนวณออกได้อย่างง่ายดายว่าควรปรุงยาให้ลู่หยางด้วยอัตราส่วนแบบใด
เขานั่งขัดสมาธิคำนวณเล็กน้อย พยักหน้า “รอข้าสักครู่ ยาลูกกลอนจะปรุงเสร็จในไม่ช้า”
ผู้อาวุโสที่เจ็ดถือตะกร้าไว้ ไม่จำเป็นต้องคิดมาก เพียงหยิบสมุนไพรต่างๆ จากตู้ยาอย่างไม่ต้องชั่งน้ำหนัก
เขาเพียงเดินรอบตู้ยาเพียงรอบเดียว ในตะกร้าก็เต็มไปด้วยสมุนไพร ถูกแบ่งออกเป็นห้าส่วนตามลำดับการปรุงยา
จากนั้นเขาก็กระทืบเท้า เปลวไฟพวยพุ่งออกมา เปลวไฟเชื่อมต่อกันเป็นแผ่น ดูคล้ายดอกบัวกำลังบาน!
“นี่เป็นไฟแท้ทั้งหมดหรือ?” ลู่หยางตกใจมาก นึกถึงไฟแท้ที่ผู้อาวุโสที่ห้าสะสมไว้เต็มผนัง
ลู่หยางคิดในใจ “ผู้อาวุโสที่ห้าบอกว่าไฟแท้พวกนี้ล้วนเป็นสิ่งที่เขาเดินทางไปทั่วทุกหนแห่ง ใช้ความพยายามสุดความสามารถจึงรวบรวมมาได้ ผู้อาวุโสที่เจ็ดน่าจะเป็นเช่นกัน หรือว่าที่สำนักเวิ่นเต๋าของพวกเรามีประเพณีให้ศิษย์ออกเดินทางไปทั่วใต้หล้า?”
ผู้อาวุโสที่เจ็ดเห็นลู่หยางมองเขาเหม่อลอย จึงอธิบายสั้นๆ “ไฟแท้พวกนี้ล้วนเป็นของที่ข้าแย่งมาจากมือของน้องห้า”
ลู่หยาง “……”
ผู้อาวุโสที่เจ็ดจุดไฟเตาหลอม เปลวไฟสามชนิดลอยออกมา ตกลงที่ใต้หม้อยาสามขา จุดไฟใหญ่ลุกโพลง ก้นหม้อถูกเผาจนแดงสว่
