“เป็นไงบ้าง ข้าฝึกสำเร็จแล้วใช่ไหม?”
“สิ่งที่เจ้าเรียนรู่นี้มัน…”
เซียนอมตะรวบรวมคำศัพท์ที่ตนมีอยู่อย่างจำกัด พบว่าการตอบคำถามของลู่หยางเป็นเรื่องยาก
“ก็นับว่าเป็นฝ่ามือหุบเขา แต่ขนาดไม่ถูกต้องเท่าไร”
เซียนอมตะทำมือประกอบ “ขนาดเท่าหมู่บ้านเล็กๆ วิชาของเจ้าน่าจะเรียกว่าฝ่ามือหมู่บ้านมากกว่า”
ลู่หยางมองดูพื้นที่ขนาดเล็กในฝ่ามือตนเอง จริงดังว่า ไม่ใหญ่เลย
ฝ่ามือหมู่บ้านไม่น่าฟังเอาเสียเลย เขาจึงเถียงด้วยเหตุผล
“จะเรียกว่าหมู่บ้านได้อย่างไร พื้นที่แม้จะเล็กไปหน่อย แต่อย่างน้อยก็เป็นจักรวาล ดูสิ ยังมีดวงดาวหมุนวน น่าจะเรียกว่าฝ่ามือหุบเขาเล็กสิ!”
เซียนอมตะแสดงท่าทีดูถูกคำพูดของลู่หยาง “พอเถอะ เศษทรายมากองหมุนวนยังจะแอบอ้างว่าเป็นดวงดาวอีก”
นางเป่าลมไปที่ฝ่ามือของลู่หยาง เม็ดทรายที่เป็นดวงดาวก็กระจายหายไป
ลู่หยางเห็นว่าหลอกไม่สำเร็จ จึงจำต้องยอมแพ้
“ช่างเถอะ ฝ่ามือหมู่บ้านก็ฝ่ามือหมู่บ้าน อย่างน้อยก็เป็นวิชาควบคุมพื้นที่”
ลู่หยางรีบลืมเรื่องชื่อวิชาไปอย่างรวดเร็ว หันไปสำรวจวิธีการใช้ฝ่ามือหมู่บ้านแทน
“ฝ่ามือหุบเขาสามารถกดทับโลกทั้งใบลงมาได้ ทำให้ผู้คนไม่สามารถต้านทานได้ ฝ่ามือหมู่บ้านก็น่าจะทำได้เช่นกัน!”
ลู่หยางเลียนแบบเซียนอมตะ กดมือขวาลง
“ฝ่ามือหมู่บ้าน!”
โครม——
มือยักษ์ผุดขึ้นจากท้องฟ้า มีขนาดใหญ่เท่าหมู่บ้าน ให้ความรู้สึกกดดันอย่างมาก ส่งผลกระทบต่อจิตใจมากกว่าความเป็นจริง!
มือยักษ์ย
