ในจะไม่มีพิษ ปฏิบัติตามปรัชญา “ยาและพิษไม่แยกออกจากกัน” อย่างสมบูรณ์แบบ
“พบกันถือเป็นวาสนา เอายาไปหนึ่งเม็ด”
ผู้อาวุโสที่เจ็ดดีดนิ้วกลาง ยาลูกกลอนสีเขียวก็ลอยเข้าสู่อ้อมอกลู่หยาง
“มาหาข้ามีธุระอะไร?”
“เป็นอย่างนี้ขอรับ ข้าเพิ่งเรียนรู้วิชาหนึ่ง กินพลังวิเศษมาก ใช้ไปครึ่งทางพลังก็หมด ต้องยุติกลางคัน
ข้าลองกินยาลูกกลอนต้าฮ่วนตันไปพร้อมกับการใช้วิชา แต่ความเร็วในการฟื้นฟูพลังวิเศษของต้าฮ่วนตันยังคงสู้ความเร็วในการสูญเสียพลังของข้าไม่ได้
ข้าอยากขอร้องท่านช่วยปรุงยาลูกกลอนที่ช่วยฟื้นฟูพลังวิเศษอย่างรวดเร็วสักเม็ด”
“อืม กรณีของเจ้านี้เคยมีตัวอย่างมาก่อน การปรุงก็ไม่ยากนัก มา ข้าขอจับเส้นลมปราณของเจ้าหน่อย”
ผู้อาวุโสที่เจ็ดจับข้อมือของลู่หยาง แสดงความประหลาดใจเล็กน้อย
“ตอนข้าอยู่ในระดับเดียวกับเจ้า ไม่เคยมีพลังวิเศษมากมายขนาดนี้มาก่อน แปลกแฮะ ด้วยปริมาณพลังวิเศษของเจ้า ไม่ว่าจะใช้วิชาอะไรก็ไม่น่าจะหมดพลัง
อ๋อ เจ้าไม่อยากบอกว่าเป็นวิชาอะไรก็ไม่เป็นไร ผู้บำเพ็ญมีความลับก็เป็นเรื่องปกติ อย่างเช่นเหลาจิ่วที่ผนึกสัตว์ร้ายยุคโบราณไว้ในร่าง หรืออย่างผู้อาวุโสที่สี่ที่ตอนเด็กๆ ซ่อนภาพอนาจารไว้ใต้เตียงเต็มไปหมด”
ลู่หยางรู้สึกว่าความลับพวกนี้อาจไม่ได้จำกัดอยู่แค่ในหมู่ผู้บำเพ็ญ
“ไม่ใช่ว่าข้าไม่อยากบอก แต่อธิบายแล้วค่อนข้างยุ่งยาก ข้าจะแสดงให้ท่านดูสักครั้ง”
ลู่หยางไม่กลัวที่จะเปิดเผยตัวตนของเซียนอม
