ตะ อย่างไรเสียทุกคนก็จะคิดว่าศิษย์พี่ใหญ่เป็นคนสอนตนเอง
ลู่หยางเดินไปที่ลานโล่ง ตบฝ่ามือลงไปหนึ่งครั้ง มือยักษ์โผล่ลงมาจากท้องฟ้า บดบังแสงอาทิตย์ ครอบคลุมยอดเขา ลมปราณจากฝ่ามือรุนแรง พัดหญ้าเขียวให้ล้มราบกับพื้น
มือยักษ์หายไปกลางอากาศ
ผู้อาวุโสที่เจ็ดเห็นภาพนี้แล้ว ม่านตาหดเล็กลง รู้สึกตื่นตะลึง
เขาไม่เคยเห็นวิชานี้มาก่อน เพียงแค่พิจารณาจากกระแสพลังเมื่อครู่ วิชานี้ไม่น่าใช่สิ่งที่ผู้บำเพ็ญขั้นแก่นทองคำจะใช้ได้ การที่ลู่หยางใช้มันได้ ถือว่าขัดกับหลักการแล้ว
“วิชานี้ร้ายกาจนัด วิชานี้มีชื่อว่าอะไร!?”
ลู่หยางพูดอย่างจริงจัง “วิชาสุดยอดยุคโบราณ มรดกจากเซียนเทพศาสตร์อันสูงส่ง ฝ่ามือหมู่บ้าน”
ผู้อาวุโสที่เจ็ดหันมามองลู่หยางด้วยความประหลาดใจ ทำไมรู้สึกว่าชื่อวิชาไม่เข้ากับคำนำหน้าเลย?
