ะเริ่มเรียนประวัติศาสตร์ยุคโบราณก่อน!”
ทันใดนั้น เถาเหยาเยี่ยรู้สึกถึงแรงกดดันอย่างหนึ่ง แรงกดดันนี้ทำให้คนหายใจไม่ออก
นางหันไปเห็นอาจารย์ของตนยิ้มให้อย่างอ่อนโยน ส่งเสียงถึงนาง ถามถึงความก้าวหน้าในการบำเพ็ญ
“เพิ่งกลับมาจากข้างนอกหรือ? ฝึกร่างเซียนแปรกายเป็นอย่างไรบ้าง?”
เถาเหยาเยี่ยเหงื่อแตกพลั่ก
ก่อนหน้านี้ได้ยินว่าจะได้ออกไปเที่ยวกับศิษย์พี่ลู่ ดีใจจนลืมไปว่าตัวเองยังต้องฝึกร่างเซียนแปรกาย
