ำนักเวิ่นเต๋า ฟาร์มเลี้ยงสัตว์ลัทธิอมตะ
อดีตประมุขลัทธิอมตะมองดูทุ่งหญ้ากว้างไกล วัวแกะค่อยๆ กินหญ้าอย่างสบายใจ
ภาพที่ชวนให้รู้สึกสงบ เขาถอนหายใจเบาๆ
“ท่าน เกิดอะไรขึ้นหรือ?”
ผีสาวน้อยทั้งสามตัว อู๋วู่ อู๋ลู่ และอู๋ชี่ เห็นประมุขถอนหายใจก็เข้ามาถามไถ่
“ข้าแค่นึกถึงช่วงเวลาที่เป็นประมุขและเปิดโรงฆ่าสัตว์”
“ท่านเคยเปิดโรงฆ่าสัตว์ด้วยหรือ?”
“พูดเช่นนี้ ใครบ้างจะไม่มีงานอดิเรกส่วนตัว?”
“ก่อนหน้านี้ไม่เคยเล่าให้พวกเจ้าฟัง ก่อนเข้าร่วมลัทธิอมตะครอบครัวข้าทำโรงฆ่าสัตว์
ต่อมาเพราะเลี่ยงภาษีจึงถูกทางการไล่ล่า ลัทธิอมตะเห็นว่าข้าเป็นคนมีความสามารถจึงรับเข้ามา”
“เรื่อยมาก็ได้เป็นประมุข”
“หลังจากเป็นประมุข ข้าก็คิดถึงช่วงเวลาที่ทำโรงฆ่าสัตว์ บรรดาลูกน้องล้วนโง่เขลาดั่งหัวหมู
ทำให้โมโห ลัทธิอมตะมีคนน้อย หาลูกน้องใหม่ยาก
ข้าจึงซื้อหุ่นกลจำนวนมาก สร้างหมู่บ้านเล็กๆ บนที่รกร้าง ตั้งชื่อว่าหมู่บ้านฮวยอัน”
“ข้าควบคุมหุ่นกล ให้หุ่นกลปลอมตัวเป็นชาวบ้าน เปิดโรงฆ่าสัตว์ ฆ่าหมูทุกวัน
ลองนึกว่าฆ่าลูกน้อง ฆ่าอยู่อย่างนี้สามสี่ร้อยปี จนกลายเป็นโรงฆ่าสัตว์เก่าแก่มีชื่อเสียงในท้องถิ่น”
“ต่อมาข้าก็ถูกจับได้ โรงฆ่าสัตว์ถูกยึด หมูวัวแกะถูกทางการขายไปหมด
ทางการสั่งให้ข้าหยุดการเคลื่อนไหวของหุ่นกลทั้งหมด แล้วหุ่นกลก็ถูกทางการเก็บไปด้วย”
“ตอนนี้หมู่บ้านฮวยอันก็เป็นเพียงเปลือกว่างเปล่า เหลือเพียงกลิ่นคาวเลือดที่ไร้ป
