ึกขึ้นได้ว่านางแค่เสนอความคิด แต่การทำให้ภาพมายาเป็นยันต์ และการย่อค่ายกล ล้วนเป็นฝีมือของผู้อาวุโสที่สองกับผู้อาวุโสที่แปด
พูดตามจริง ผู้อาวุโสที่สองและผู้อาวุโสที่แปดก็มีส่วนในลิขสิทธิ์ พวกท่านจะเอาลิขสิทธิ์เท่าไร หรือจะซื้อลิขสิทธิ์ทั้งหมดจากมือนาง?
นางได้ยินมาว่าผู้อาวุโสบางสำนักชอบแย่งชิงโชคลาภของศิษย์ ศิษย์ก็ได้แต่อดทน
ท่านป้าป๋าสรวล (หัวเราะ) เย้ย ผลักผู้อาวุโสที่ห้าที่แกล้งอยู่ “เจ้าเล่ห์แบบนี้มาตั้งแต่เด็ก ตอนที่หลอกคลังสมบัติของลัทธิจิ่วอิ่ว เจ้าก็ออกแรงน้อยกว่าเหลาแปดนิดเดียว!”
ผู้อาวุโสที่หกมองผู้อาวุโสที่ห้าอย่างกรุ่นๆ จนผู้อาวุโสที่ห้าเหงื่อตก รีบโบกมือปฏิเสธ
“แค่ล้อเล่นกับเด็ก ให้นางรู้ว่าโลกโหดร้าย โดนข้าขู่แล้วจำไว้ ยังดีกว่าโดนคนนอกหลอก ไม่ใช่หรือ?”
ท่านป้าป๋าพูดอย่างอ่อนโยน “หลานเถา ข้ากับเหลาแปดไม่ได้ขาดลิขสิทธิ์นี้ ก็ไม่มีอะไรต้องใช้หินหยก เราช่วยเจ้าก็แค่หาอะไรทำยามว่าง ลิขสิทธิ์ทั้งหมดเป็นของเจ้า”
ผู้อาวุโสที่แปดพยักหน้าเห็นด้วย เขาไม่เคยทำเรื่องเอาเปรียบสำนักตัวเอง
เถาเหยาเยี่ยซาบซึ้งใจยิ่งนัก เมื่อภาพมายาพยับแดดทำเงินได้ นางต้องตอบแทนสำนักแน่นอน
เถาเหยาเยี่ยและคนอื่นๆ แยกย้าย ลู่หยางยังคงอยู่ที่เดิม ทำให้ผู้อาวุโสที่ห้าแปลกใจ
“ศิษย์ลู่ มีธุระอะไรหรือ?”
“ไม่มีอะไรมาก ข้าแค่อยากถามว่า ลิขสิทธิ์รถเหาะของข้าได้เงินหรือยัง?”
ผู้อาวุโสที่ห้ายิ่งแปลกใจ “ได้สิ ข้าใ
