“ต้องขอคำแนะนำจากข้าอีกสินะ?” เซียนอมตะดีใจที่จะได้ตอบคำถามของลู่หยาง
“เจ้าลองถามเด็กๆ จากสำนักอื่นดูก่อน ดูว่าพวกเขาจำอะไรได้บ้าง” เซียนอมตะไม่รีบร้อน ชี้แนะให้ลู่หยางหาคำตอบด้วยตัวเอง
“หลานถิง เจ้ายังจำการต่อสู้เมื่อครู่ได้ไหม?”
หลานถิงมองลู่หยางอย่างระอา รู้สึกว่าคำถามนี้โง่เง่า “ข้าจำได้แน่นอน ก็แค่ศิษย์พี่อวี้จือแสดงพลังอันยิ่งใหญ่ ปราบผู้บำเพ็ญขั้นข้ามพิบัติเท่านั้นเอง”
“แล้วเรื่องก่อนหน้านั้นล่ะ?”
“เจ้าหมายถึงตอนที่ผู้ปกครองแคว้นต่อสู้กับผู้บำเพ็ญขั้นรวมร่างยุคโบราณ ก็แค่ผู้ปกครองแคว้นใช้…”
จู่ๆ หลานถิงก็พูดไม่ออก นางรู้สึกว่าคำตอบอยู่ที่ปลายลิ้น แต่นึกอย่างไรก็นึกไม่ออก
ผู้ปกครองแคว้นใช้อะไรกันนะ?
ลู่หยางไม่ได้ซักถามต่อ เขาถามหลานถิงแล้วได้คำตอบคล้ายๆ กัน คือลืมเรื่องพลังแผ่นดินและกระบี่สูงสุดเสมือนจริงไปหมด เขาจึงหันไปถามเหยียนเทียนจื้อ “เจ้ายังจำศิษย์พี่ใหญ่ได้ไหม?”
“อวี้จือ ศิษย์พี่ จำได้”
“แล้วอาวุธที่ผู้ปกครองแคว้นใช้ต่อสู้ล่ะ?”
เหยียนเทียนจื้อกะพริบตาปริบๆ ตอบอย่างตรงไปตรงมา “ลืมไปแล้ว”
“เมิ่งเฒ่า แล้วเจ้าล่ะ สมองยังแจ่มใสดีหรือไม่?”
“พูดบ้าอะไร สมองข้าไม่เคยไม่แจ่มใส ก็แค่ผู้ปกครองแคว้นใช้พลังแผ่นดินเนรมิตกระบี่สูงสุดเสมือนจริงสู้กับผู้บำเพ็ญขั้นรวมร่างยุคโบราณ จากนั้นศิษย์พี่ใหญ่ก็ปราบผู้บำเพ็ญขั้นข้ามพิบัติได้ไง”
ลู่หยางครุ่นคิด ผู้บำเพ็ญทั่วไปลืมเรื่องพลังแผ่นดินแ
