ขณะที่ท่านเต๋าปู้ปู้อวี่กับเสนาบดีกรมอาญากำลังสำรวจท่านภัยพิบัติอยู่นั้น จู่ๆ ก็มีเสียงแผ่วเบาแต่คุ้นเคยดังมาจากด้านหลัง จนทั้งสองคนสะดุ้งโดยพร้อมกัน
“อาจารย์ ท่านเสนาบดี นานแล้วที่ไม่ได้พบกัน”
“เจ้า!” ท่านภัยพิบัติเห็นร่างที่ทำให้ตนตกต่ำถึงเพียงนี้ก็ตกใจจนร้องลั่น พยายามคลานหนีไปข้างหน้า
ท่านเต๋าปู้ปู้อวี่กับเสนาบดีกรมอาญาเหลือบมองท่านภัยพิบัติ อดคิดไม่ได้ว่าทำไมคนแก่คนนี้ถึงได้ตกใจมากกว่าพวกเขาสียอีก
ทั้งสองเป็นคนฉลาด คิดถึงสาเหตุได้ทันที: คนผู้นี้ถูกอวี้จือไล่ล่า หนีมาจนถึงที่นี่ หวังจะอาศัยบรรยากาศหดหู่ในคุกซ่อนตัว แต่กลับถูกพวกเขาจับได้คาหนังคาเขา
“หากข้าเดาไม่ผิด คนผู้นี้คือท่านภัยพิบัติจากยุคต้าอวี๋ตอนกลาง เขาอาศัยจังหวะงานฉลองของแคว้นชิง สั่งให้ผู้บำเพ็ญโบราณขั้นรวมร่างสองคนก่อเหตุจลาจล บีบให้ผู้ปกครองแคว้นต้องใช้พลังแผ่นดินและกระบี่สูงสุดเสมือนจริงต่อกร เพื่อให้ได้ข้อมูลที่ต้องการ”
“โชคดีที่น้องชายเล็กหูไว สังเกตเห็นความผิดปกติของผู้บำเพ็ญโบราณขั้นรวมร่างทั้งสอง รีบแจ้งให้ข้าทราบ ข้าถึงได้จับตัวเขาไว้ได้”
“หากปล่อยให้เขาส่งข้อมูลเรื่องพลังแผ่นดินและกระบี่สูงสุดไปให้ผู้บำเพ็ญโบราณคนอื่น คงจะสร้างปัญหาใหญ่แน่”
“ข้าก็ว่าแปลก จู่ๆ ถึงได้โผล่มาผู้บำเพ็ญขั้นรวมร่างที่ไม่เคยเห็นหน้า ที่แท้ก็เป็นผู้บำเพ็ญโบราณนี่เอง!” เสนาบดีกรมอาญามองท่านภัยพิบัติพลางขบเขี้ยวเคี้ยวฟัน
ท่านเต๋าปู้
