ปู้อวี่ก็ไม่หัวเราะร่าเหมือนเคย มหามารแห่งต้าเซี่ย ผู้บำเพ็ญโบราณก็เป็นหนึ่งในนั้น
ดวงตาของอวี้จือหรี่ลง นี่เป็นครั้งที่สองที่นางจับผู้บำเพ็ญโบราณขั้นข้ามพิบัติได้ ก่อนหน้านี้นางกับเจ้าสำนักทั้งห้าและฮ่องเต้ได้ตกลงกันว่า ผู้บำเพ็ญโบราณจะค่อยๆ ฟื้นคืนชีพตามกาลเวลา ตอนนี้ที่ฟื้นคืนชีพคือขั้นรวมร่าง ในอนาคตจะเป็นขั้นข้ามพิบัติ
แต่จากการกระทำของผู้บำเพ็ญโบราณขั้นข้ามพิบัติผู้นี้ แสดงว่าเขารู้เรื่องพลังแผ่นดินและกระบี่สูงสุดอยู่แล้ว คงจะฟื้นคืนชีพมานานแล้ว
“ดูท่าในที่ที่พวกเราไม่รู้ จะมีผู้บำเพ็ญโบราณซ่อนตัวอยู่อีกมาก” น้ำเสียงเย็นชาของอวี้จือแฝงความไม่พอใจ พวกคนโง่เขลาเหล่านี้ ต้องการเป็นเซียนแท้ๆ ยังต้องมาคำนวณเวลา วางแผนสารพัด นำความเดือดร้อนมาสู่โลก
ร่างของท่านภัยพิบัติเหี่ยวแห้งดั่งไม้ตาย ลมหายใจรวยริน ราวกับจะตายได้ทุกเมื่อ อวี้จือเห็นสภาพของเขาแล้วก็ชี้นิ้วเบาๆ ดึงวิญญาณของท่านภัยพิบัติออกมา
พาวิญญาณกลับไปสะดวกกว่า
จะพาร่างที่ใกล้แตกดับไปทำไม เอาแค่วิญญาณก็พอ
มือขวาของอวี้จือจับโซ่ที่มองไม่เห็น ปลายอีกด้านมัดท่านภัยพิบัติที่ถูกจับไว้
“อ้อ อาจารย์ ท่านเสนาบดี การที่พวกท่านจับท่านภัยพิบัติได้ นับเป็นความดีความชอบครั้งใหญ่ ข้าจะรายงานเรื่องนี้ให้ฮ่องเต้ทราบ” ก่อนจากไป อวี้จือพูดขึ้นมาอย่างกะทันหัน
สองคนตะลึงไปครู่หนึ่ง ก่อนจะดีใจใหญ่ ความดีความชอบเช่นนี้เพียงพอให้พวกเขาออกจากคุกได้แ
