ล้ว
พวกเขานึกว่าจะพลาดโอกาสออกจากคุกเสียแล้ว
…
“จะไปหาผู้บำเพ็ญโบราณคนไหนมาแก้แค้นดี?” รองประมุขสี่ครุ่นคิด เขาเป็นคนแค้นเร็วแก้เร็ว ไม่เคยค้างคาข้ามคืน
“ท่านช่างมีคุณธรรมยิ่งนัก ถึงกับจะออกตามหาผู้บำเพ็ญโบราณโดยเฉพาะ ผู้น้อยเคารพนับถือ!” เสียงหัวเราะก้องกังวานดังมา ในเสียงหัวเราะเจือความยินดี
รองประมุขสี่รู้สึกคุ้นกับเสียงนี้ หันไปมอง หัวใจกระตุก เป็นผู้ปกครองแคว้น
ผู้ปกครองแคว้นคำนับรองประมุขสี่ ท่าทีจริงใจ “ไม่ทราบว่าท่านเป็นผู้ใด มาจากที่ใด อาศัยจังหวะข้ามพิบัติทำให้ท่านภัยพิบัติบาดเจ็บสาหัส นับเป็นความดีความชอบใหญ่หลวง ขอเชิญท่านไปที่จวน ข้าจะมอบรางวัลอย่างงาม หลังจากนั้นยังต้องทำรายงานถวายราชสำนัก ขอพระราชทานรางวัลให้ท่านอีก!”
ผู้ปกครองแคว้นก็เหมือนอวี้จือ ตามหลังท่านภัยพิบัติมาตลอด แต่ความเร็วสู้อวี้จือไม่ได้ จึงไม่เห็นเหตุการณ์ทั้งหมด
ตอนที่มาถึง รองประมุขสี่กำลังลากท่านภัยพิบัติ ท่านภัยพิบัติพยายามหนีหลายครั้ง แต่ถูกรองประมุขสี่ขัดขวางไว้ รองประมุขสี่ยังหัวเราะอย่างสะใจ ฟังก็รู้ว่ามีความแค้นกับท่านภัยพิบัติ
หลังจากข้ามพิบัติ รองประมุขสี่ยังมัดท่านภัยพิบัติไว้ กลัวว่าเขาจะหนี
ในหัวของผู้ปกครองแคว้นจินตนาการภาพดังนี้: รองประมุขสี่เป็นผู้บำเพ็ญอิสระที่ออกธุดงค์ เขาข้ามพิบัติในที่ห่างไกลผู้คน เห็นท่านภัยพิบัติคาวเลือดคาวโคลน จึงใช้สายฟ้าพิบัติบังคับให้อยู่กับที่ ช่างเป็นผู้มีค
