เจ้ารู้จักสิ่งของทั้งสี่นี้หรือไม่?” ลู่หยางส่งเสียงถามเมิ่งจิ่งโจวและอีกสามคน
“ภาพแรกอาจซ่อนวิญญาณภาพไว้ ข้าไม่แน่ใจ” หลานถิงมีความรู้ด้านภาพวาดอยู่บ้าง
“ไผ่ดูคุ้นตา ข้าน่าจะเคยเห็นคำบรรยายแบบนี้ที่ไหนสักแห่ง พวกเจ้ารอข้าพลิกหนังสือดูก่อน” ไป๋หมิงหยิบตำราโบราณจากแผ่นหยกประจำตัวออกมาพลิกอ่าน เล่มแล้วเล่มเล่า
เหยียนเทียนจื้อไม่พูดอะไร เขามองอะไรไม่ออกเลย
เมิ่งจิ่งโจวลูบคาง “อันที่สี่น่าจะเป็นแมลงพิษ ข้าลองดู”
เมิ่งจิ่งโจวยกมือถาม “ขออนุญาตถาม อันที่สี่เป็นแมลงพิษผูกรัก ใช่หรือไม่ วางยาคนที่เจ้ารัก คนผู้นั้นจะค่อยๆ หลงรักเจ้าโดยไม่รู้ตัว”
ผู้บำเพ็ญจากสมาคมประหลาดใจมาก ไม่คิดว่าจะมีคนเดาของชิ้นหนึ่งออกเร็วขนาดนี้ เขาเอาแมลงที่อยู่ในกล่องไม้ส่งให้เมิ่งจิ่งโจว
“ขอแสดงความยินดี ท่านเดาถูกแล้ว นี่คือแมลงพิษผูกรัก”
คนข้างๆ ลู่หยางที่มีความรู้เรื่องแมลงพิษเป็นอย่างดี “แมลงพิษผูกรัก? แมลงพิษผูกรักมีรูปร่างแบบนี้หรือ ข้าจำได้ว่าปีกของแมลงพิษผูกรักเป็นสีเลือด แต่ตัวนี้ปีกใสนี่!”
ผู้บำเพ็ญจากสมาคมอธิบาย “นี่เป็นแมลงพิษผูกรักกลายพันธุ์ ปีกเปลี่ยนเป็นสีใส แต่คุณสมบัติยังไม่เปลี่ยนแปลง”
“เจ้าถึงกับจำได้? เจ้าเคยเห็นมาก่อนหรือ?” ลู่หยางส่งเสียงถามเมิ่งจิ่งโจว
เมิ่งจิ่งโจวภาคภูมิใจ “ไม่เคย ข้าแค่เคยได้ยินว่ามีแมลงพิษผูกรัก หน้าตาเป็นอย่างไรข้ายังไม่รู้เลย”
“แล้วเจ้าเดาออกได้อย่างไร?”
“นี่ต้องขอบคุณก
