ตอนที่ลู่หยางถูกแย่งร่าง นางก็ออกมือช่วย ปกป้องความปลอดภัยของลู่หยาง
ครบทุกเงื่อนไข!
ลู่หยางมองเซียนอมตะอย่างเวิ้งว้าง เรื่องที่ข้าถูกพี่ชายพี่สาวเรียงแถวซ้อม เจ้าไม่พูดสักคำเลยนะ
…
เหยียนเทียนจื้อรู้สึกว่าที่ตนพูดเมื่อครู่อาจทำให้เข้าใจผิด ทำให้ดูเหมือนเขามีเรื่องใหญ่กับลู่หยาง เขาคิดครู่หนึ่ง รู้สึกว่าควรแสดงความปรารถนาดี จึงพูดว่า
“อา อาจารย์ กับ ผู้อาวุโส ใหญ่ ของ สำนัก เจ้า สนิท กัน มาก มี การ แลกเปลี่ยน บ่อยๆ”
“มีเรื่องนี้ด้วยหรือ?” หลานถิงและไป๋หมิงประหลาดใจ
ลู่หยางสีหน้าแปลก แลกเปลี่ยนอะไร สองคนแลกเปลี่ยนว่านอนในโลงศพแบบไหนสบายที่สุดหรือ?
เหยียนเทียนจื้อจะพูดต่อ แต่รู้สึกว่าพูดยากเกินไป ยังไม่เท่าดูของจริง ถือโอกาสที่อาหารยังไม่ขึ้นโต๊ะ หยิบม้วนแบบแปลนออกมาจากป้ายประจำตัว คลี่บนโต๊ะ
บนแบบแปลนวาดสี่เหลี่ยมผืนผ้าหลายอัน สี่เหลี่ยมผืนผ้าเชื่อมต่อกัน เป็นลายรังผึ้ง
ลู่หยางยิ่งดูยิ่งรู้สึกว่าของนี่เหมือนแบบแปลนห้องสามห้องนอนหนึ่งห้องนั่งเล่น
“นี่ คือ แบบ ที่ พวกเขา สอง คน ออก แบบ โลงศพ บอกว่า นอน สบาย”
“และ ยัง พก พา ได้ ถ้า หา ที่พัก ไม่ได้ ก็ นอน ตรงนี้”
ลู่หยาง: “…”
ที่แท้ผู้อาวุโสใหญ่ มอบงานหอประลองให้ศิษย์พี่ไต้ปู้ฟาน แล้วใช้เวลาทั้งวันออกแบบโลงศพ?
ศิษย์พี่ไต้รู้เรื่องนี้หรือเปล่า?
ตอนนี้เซี่ยวเอ้อตะโกน “อาหารมาแล้ว ขอรบกวนแขกทั้งห้าช่วยเอาของลงจากโต๊ะหน่อย!”
เหยียนเทียนจื้
