เมิ่งจิ่งโจวกลั้นความอยากใช้หมัดสาปโสด แม้จะถูกหลอก แต่ก็ไม่ถึงกับต้องสาปให้คนอื่นโสด
ไม่มีจริยธรรม
เมื่อหลานถิงยอมแพ้เอง การประลองก็จบลง ผู้บาเพ็ญด้านล่างเวทีดูท่าทางยังไม่จุใจ
นี่คือการต่อสู้ระหว่างอัจฉริยะหรือ ดูแล้วยังไม่หนำใจเลย
“ต่อไปข้าไม่กล้าบอกว่าตัวเองอยู่ขั้นแก่นทองคาตอนต้นแล้ว รู้สึกว่าข้าสิบคนรวมกันก็ยังสู้พวกเขาไม่ได้”
“ใช่ไหมล่ะ ตอนสร้างแก่นทองส าเร็จ ข้ายังคิดว่าตัวเองเป็ นผู้ยิ่งใหญ่ขั้นแก่นทองคา เป็ นบุคคลสาคัญ แต่ดูการต่อสู้ของพวกเขาจบ ข้าคงต้องกลับไปบ าเพ็ญต่อดีกว่า”
บาเพ็ญถึงขั้นแก่นทองคา สามารถทาให้ตระกูลรุ่งเรืองได้ห้าร้อยปี ในท้องถิ่นเล็กๆ สามารถเป็ นผู้ยิ่งใหญ่ได้ เช่น มณฑลเหยียนเจียง มีผู้บาเพ็ญขั้นแก่นทองคาเพียงสามคน
ด้วยเหตุนี้พวกเขาจึงตื่นเต้นที่สร้างแก่นทอง ตื่นเต้นที่มาร่วมงานชมแก่นทองเพื่อผูกมิตร สุดท้ายความมั่นใจถูกการต่อสู้ของลู่หยางและคนอื่นๆ ทาลายจนแหลกละเอียด
ผู้เฒ่าขงค านวณไว้นานแล้วว่าพวกเขาจะเห็นช่องว่าง ความแตกต่างมากเกินไปย่อมยากจะยอมรับได้ “พวกเจ้าไม่จ าเป็ นต้องดูถูกตัวเอง การเป็ นผู้บาเพ็ญขั้นแก่นทองคา ก็เหนือกว่าผู้บาเพ็ญเก้าสิบเก้าในร้อยแล้ว อีกอย่าง พวกเจ้ามีแก่นทองระดับสามกลาง มีโอกาสถึงขั้นทารกแรกกาเนิด จะปฏิเสธตัวเองเพราะการต่อสู้ครั้งเดียวได้อย่างไร?”
หยวนจื้อยิ้มขื่น “ไม่ใช่พวกเราปฏิเสธตัวเอง แต่ช่องว่างระหว่างพวกเรามันใหญ่เกินไป
