รู้สึกไม่ได้เลยว่าพวกเราเหนือกว่าผู้บ าเพ็ญเก้าสิบเก้าในร้อย”
ผู้เฒ่าขงส่ายหน้า “พวกเจ้าอย่าไปเทียบกับศิษย์ส านักเซียน โดยเฉพาะห้าคนวันนี้ หลายร้อยปีหลายพันปีถึงจะมีอัจฉริยะแบบนี้สักคน แต่กลับมารวมตัวกันในยุคนี้ เพราะอะไร เพราะพวกเขาเกิดมาตามวาสนา สามารถเด่นดังในยุคทอง หรือแม้แต่เป็ นตัวละครหลักที่นาพายุคทอง!”
ผู้เฒ่าขงพูดชัดเจนแล้ว พวกเจ้าถือว่าเก่งในหมู่ผู้บาเพ็ญทั่วไป ในดินแดนกลางมีเยอะแยะ ลู่หยางทั้งห้าเป็ นอัจฉริยะที่พันปีถึงจะมีสักครั้ง ไม่มีอะไรให้เปรียบเทียบ อย่าหาเรื่องให้ตัวเองเดือดร้อนเลย
ทายาทตระกูลเหยียน กู้ชีเซิง และคนอื่นๆ ที่ถูกคัดออก ล้วนสังเกตการต่อสู้บนเวทีประลอง ตาเป็ นประกาย
ทุกคนอายุไม่ถึงสิบแปด พวกเขาไม่เพียงสร้างแก่นทองแล้ว ยังสามารถท้าสู้ข้ามขั้นได้ แต่ดูพวกตน ยังกังวลเรื่องสร้างแก่นทอง ช่องว่างเห็นได้ชัด
แต่พวกเขาไม่ท้อแท้ ช่องว่างใหญ่เกินไปท าให้ไม่เกิดความคิดจะเทียบชั้น เพียงแต่รู้สึกว่าลู่หยางและคนอื่นๆ เก่งมาก ผ่านการดูการต่อสู้ครั้งนี้ พวกเขาตระหนักถึงข้อบกพร่องของตน ตัดสินใจว่ากลับไปต้องบ าเพ็ญต่อ
…
ลู่หยางไม่ทันสังเกตสถานการณ์ทางเมิ่งจิ่งโจว ได้ยินว่าเขาจบการต่อสู้เร็วที่สุด รู้สึกประหลาดใจมาก
“เจ้าแพ้เร็วขนาดนี้ได้อย่างไร?”
เมิ่งจิ่งโจวหน้าดาไล่ลู่หยาง “ไปๆๆ อย่ามาพูดเรื่องนี้กับข้า ระวังข้าจะใช้หมัดสาปโสดกับเจ้าสักชุด”
ลู่หยางไม่กลัวคาขู่ของเมิ่ง
