้า ไม่พูดอะไร
ดูเหมือนเป็ นคนพูดน้อย ลู่หยางทักทาย “ข้าชื่อลู่หยาง มาจากสานักเวิ่นเต๋า เป็ นศิษย์ของท่านเต๋าปู้ อวี่”
“เมิ่งจิ่งโจว พวกเราเคยต่อสู้กันแล้ว”
เหยียนเทียนจื้อได้ยินที่มาของลู่หยาง ตาเบิกโต “เป็ น เจ้า นี่เอง อา อาจารย์ ท า ท าให้ อาจารย์ข้า ตาย!”
“อาจารย์ข้าท าให้อาจารย์เจ้าตาย?” ปฏิกิริยาแรกของลู่หยางคือไม่เชื่อ ท่านเต๋าปู้ อวี่จะไม่น่าไว้ใจแค่ไหน ก็คงไม่ทาเรื่องแบบนี้
หลานถิงกระแอมเบาๆ อธิบายว่า “เหยียนเทียนจื้อพูดติดอ่าง พูดสั้นๆ เรื่องไม่ได้เป็ นอย่างที่เจ้าคิด”
“อาจารย์ของเหยียนเทียนจื้อคือประมุขสานักเจี้ยนอวี่ ตอนหนุ่มมีปัญหากับท่านเต๋าปู้ อวี่มาก เมื่อเขารู้ว่าท่านเต๋าปู้ อวี่ได้เป็ นประมุขสานักเวิ่นเต๋า ก็ไม่พอใจ คิดว่าท่านเต๋าปู้ อวี่มีความสามารถอะไรถึงได้เป็ นประมุข พูดว่าขอยอมอายุสั้นลงแปดพันปี ก็จะทาให้ท่านเต๋าปู้ อวี่ต้องลงจากตาแหน่งประมุขให้ได้”
ผู้บาเพ็ญขั้นรวมร่างมีอายุขัยแปดพันปี
“ตอนนี้ประมุขคือศิษย์พี่ใหญ่อวี้จือของเจ้าไม่ใช่หรือ อาจารย์ของเหยียนเทียนจื้อรู้สึกว่าตนเองผิดคาพูดไม่ได้ จึงสร้างป้ ายหลุมศพให้ตัวเอง ยามว่างก็ฝังตัวเองลงไป มีธุระก็ปีนออกมา พบใครก็บอกว่าตัวเองตายแล้ว”
ลู่หยาง: “…”
เขานึกถึงคาพูดของศิษย์พี่ใหญ่ ออกจากบ้านอย่าบอกว่าเป็ นศิษย์ท่านเต๋าปู้ อวี่ มักจะก่อเรื่องยุ่งยาก
