จวยิ่งดุร้ายกว่า เขาอ้าปาก ใช้เทพเซียน “กลืนฟ้า” ที่เพิ่งเรียนรู้จากลู่หยาง ลมปราณบนเวทีประลองถูกเขาดูดจนว่างเปล่าในทันที เก็บไว้ในปาก
“ถุย!”
ลมปราณในปากถูกบีบอัดจนถึงขีดสุด กลายเป็นลูกกลมสมบูรณ์แบบ พุ่งใส่เหยียนเทียนจื้อ
เหยียนเทียนจื้อไม่กล้าสัมผัสลูกลมปราณ ตีลังกาหลบ เมิ่งจิ่งโจวยิ้มเย็น “ข้าอยากดูว่าเจ้าจะหลบได้กี่ครั้ง ถุย ถุย ถุย!”
ลูกลมปราณสามลูกปิดกั้นทิศทางเคลื่อนที่ของเหยียนเทียนจื้อ เหยียนเทียนจื้อตาวาว รอยสักอีกลายหนึ่งเรืองแสง
“ผีโล่!”
ราชาผีถือโล่อ้าปากแยกเขี้ยว ปรากฏด้านหลังเหยียนเทียนจื้อ โล่ของราชาผีกางกั้นด้านหน้าเหยียนเทียนจื้อ ลูกลมปราณกระทบโล่แล้วระเบิด
นี่คือลายรบที่เหยียนเทียนจื้อสักตั้งแต่ขั้นสร้างฐาน ผีโล่ ไม่มีพลังโจมตี โดดเด่นเพียงด้านการป้องกันเท่านั้น
“ข้าไม่เชื่อหรอก ถุย!”
ลูกลมปราณพุ่งออกจากปากเมิ่งจิ่งโจวไม่ขาดสาย เวลาโจมตีขึ้นอยู่กับว่าเมื่อไหร่น้ำลายเมิ่งจิ่งโจวจะหมด
เมิ่งจิ่งโจวถุยจนปากแห้งลิ้นแห้ง หยิบน้าเต้าออกมาจากป้ายประจำตัวแล้วเริ่มดื่มน้ำ ดื่มเสร็จก็เตือนว่า “น้องชายฟังข้าสักคำ ยอมแพ้เร็วๆ ทุกคนจะได้ไม่เสียเวลา อย่าให้ถึงตอนที่ข้าตีเจ้าจนลุกไม่ขึ้น เล่าลือออกไปจะดูไม่งาม”
เหยียนเทียนจื้อโกรธจัด พูดทีละคำ “ข้า ยอม แพ้”
เมิ่งจิ่งโจวดีใจล้นเหลือ พูดง่ายถึงเพียงนี้ กระโดดลงจากเวทีไปรอลู่หยาง
แล้วเขาก็ได้ยินเหยียนเทียนจื้อพูดท่อนหลัง
“ตาย ซะเถอะ
