ซียนเป็ นเรื่องที่หาดูได้ยากยิ่ง
ผู้เฒ่าขงตื่นเต้นที่สุด รีบถาม “มีคนจากสานักเวิ่นเต๋าด้วยหรือ?”
“ไม่ใช่แค่มี แต่มีถึงถึงสองคน!”
ผู้เฒ่าขงไม่พูดพร่าทาเพลง ร่างกายคล่องแคล่วยิ่งกว่าคนหนุ่ม ลุกขึ้นรีบมุ่งหน้าไปทางเวทีประลอง
ทุกคนเห็นดังนั้น ต่างพากันรีบตามไป ทิ้งให้หยวนจื้อยืนงงอยู่ที่เดิม
“ข้าต้องดูให้รู้ว่าศิษย์สานักเซียนพวกนี้เก่งกว่าข้าตรงไหน!”
ศิษย์สานักเซียนจะเป็ นอย่างไร ไม่ใช่แก่นทองระดับสามชั้นบนเหมือนตนหรอกหรือ?
เมื่อหยวนจื้อมาถึงที่เกิดเหตุ เวทีประลองถูกปิดล้อมจนแม้แต่น้าก็ไหลผ่านไม่ได้ แทรกตัวเข้าไปยังล าบาก
การต่อสู้ระหว่างศิษย์ที่โดดเด่นที่สุดของสานักเซียน หลายปีถึงจะมีสักครั้ง แค่การต่อสู้ครั้งนี้ ทุกคนก็รู้สึกว่าการมาร่วมงานแคว้นชิงคุ้มค่าแล้ว
แม้ว่าพวกเขาจะมองไม่เห็นการต่อสู้บนเวทีประลองก็ตาม
หยวนจื้อจนใจ ได้แต่ใช้เวทมนตร์ แอบมาถึงแถวหน้า หาสหายจากงานชมแก่นทองจนเจอ
สหายจากงานชมแก่นทองล้วนไม่ทันสังเกตการมาถึงของหยวนจื้อ ความสนใจของพวกเขาจดจ่ออยู่ที่ห้าคนบนเวทีประลอง จ้องไม่กะพริบตา กลัวจะพลาดรายละเอียดแม้เพียงน้อย
ยกเว้นผู้เฒ่าขง คนที่เหลือล้วนเป็ นผู้ที่เพิ่งสร้างแก่นทองสาเร็จ อยู่ขั้นแก่นทองคาตอนต้น
พวกเขามองดูห้าคนที่กาลังต่อสู้บนเวทีประลอง รู้สึกประหลาดใจ รู้สึกราวกับพวกเขาไม่ได้สร้างแก่นทอง ยังคงอยู่ขั้นสร้างฐาน
“นี่เป็ นพลังและความเร็วที่ผู้บาเพ็ญขั้นแก่นทองคาตอ
