ายหอก เพลิงตกลงบนพื้น เผาจนเป็นหลุมเล็กๆ หลายหลุม
เมื่อครู่ตอนทายาทตระกูลเหยียนจับทีมสู้กับเมิ่งจิ่งโจว บนเวทีประลองแทบไม่มีร่องรอยความเสียหายเลย
ลู่หยางหัวเราะก้อง อารมณ์พลุ่งพล่าน “หลานถิง เจ้ากับไป๋ หมิงขึ้นมาพร้อมกันเลย!”
หลานถิงยิ้มบาง “ก็ตามที่ศิษย์พี่ลู่หยางว่าแล้วกัน”
ชายกระโปรงพลิ้วไหว ดุจมังกรร่อนเล่น เคลื่อนไหววนรอบตัวลู่หยาง พลันรัดแน่น หมายจะพันธนาการลู่หยาง
“ย่นพื้นที่!”
ลู่หยางคาดการณ์ไว้ก่อนแล้ว ดิ่งลงใต้ดิน ทำให้ชายกระโปรงพุ่งเข้าหาความว่างเปล่า
“หญิงสาวผู้นี้น่าสนใจทีเดียว เป็นร่างเซียนเหมือนกัน เจ้ามีคู่ต่อสู้ที่เหมาะสมแล้ว” ในห้วงจิต เซียนอมตะนอนอยู่บนเตียง สังเกตการณ์โลกภายนอก
“หลานถิงก็เป็นร่างเซียนด้วยหรือ?” ลู่หยางนึกว่าหลานถิงเป็นรากฐานชนิดเดียว
“ใช่ นางเป็นร่างเซียนหงเหมิง ตามตำนานนี่คือร่างเซียนแรกที่มนุษย์ครอบครอง ในยุคที่ระบบการบำเพ็ญเซียนยังไม่ก่อตั้ง วิธีการฝึกฝนทั่วไปของมนุษย์คือการฝึกลมปราณ ดึงลมปราณเข้าร่าง ดูดซับลมปราณนานาชนิดจากธรรมชาติ ผู้ที่ดึงลมปราณเข้าร่างสำเร็จเรียกว่านักฝึกลมปราณ”
“แต่วิธีการฝึกของนักฝึกลมปราณไม่เหมาะกับคนทั่วไป จึงค่อยๆ ถูกมนุษย์ละทิ้งไป”
“ผู้สร้างวิชานักฝึกลมปราณคือเจ้าของร่างเซียนหงเหมิงคนหนึ่ง เขาบุกเบิกการฝึกฝนของมนุษย์ นำพามนุษย์ต่อต้านสัตว์อสูรและภัยธรรมชาติ ทำให้มนุษย์ยืนหยัดได้ในยุคป่าเถื่อน เมื่อสวรรค์เริ่มก่อเกิด
