สะเทือนภูผา!”
เมิ่งจิ่งโจวรับมืออย่างมั่นคง เสียงหมัดดังราวฟ้าร้องในอุโมงค์ หมัดชนอากาศ ก่อคลื่นกระแทกน่าสะพรึง ทีละลูกๆ ถูกเหยียนเทียนจื้อดูดเข้าท้อง ทำให้ท้องของเขาปวดบิด จำต้องยุติเทพเซียนเทาเที่ย
เมิ่งจิ่งโจวสะสมพลังภายใน สั่นสะเทือนฟ้าดิน ลมพายุคำราม น่าเกรงขาม เหยียนเทียนจื้อราวกับเทาเที่ยในร่างมนุษย์ กลืนกินสรรพสิ่ง
หมัดมหึมาสลับกันชน ทุกครั้งที่ปะทะกันล้วนส่งเสียงดังสะท้านใจ เหงื่อไหลจากหน้าผากของพวกเขา ใบหน้าเต็มไปด้วยความตื่นเต้น
พวกเขาเคลื่อนไหวเร็วจนเกือบเป็นเงา ผู้ที่สายตาอ่อนหน่อยถึงกับมองไม่เห็นเงาคน แปดอันดับแรกของการประลองยังพอมองเห็น แต่ก็แค่เห็นเท่านั้น จิตใจยังตามปฏิกิริยาของพวกเขาไม่ทัน
“นี่เป็นพลังรบที่ผู้บำเพ็ญขั้นแก่นทองคำตอนต้นควรมีจริงหรือ?” ผู้บำเพ็ญขั้นแก่นทองคำใต้เวทีประลองไม่อยากเชื่อ รู้สึกว่าแก่นทองของตนคงบำเพ็ญไปอยู่ในร่างสุนัขเสียแล้ว
“พวกเขามีแก่นทองอะไรกันแน่… อ้อใช่ ไม่ใช่มีงานชมแก่นทองหรอกหรือ เรียกคนพวกนั้นมาดูหน่อยสิ!”
