“นี่มันแก่นทองบ้าอะไร พูดเยอะแยะ สรุปก็เหมือนเดิม!” ลู่หยางพูดอย่างโกรธๆ
“จะบอกว่าพูดเยอะแยะได้อย่างไร นี่กำลังวิเคราะห์สถานการณ์ให้เจ้านะ” เซียนอมตะต้องการแก้ต่างให้แก่นทองของตน
อย่างไรนางก็เป็นผู้สร้างแก่นทองอมตะ จะยอมให้ลู่หยางใส่ร้ายแก่นทองอมตะไม่ได้
ขณะที่ลู่หยางกับเซียนอมตะกำลังถกเถียงกันอย่างดุเดือดว่าแก่นทองอมตะมีประโยชน์หรือไม่ โจวฝางเกอคว้าโอกาสลงมือ
“ฆ่า!”
โจวฝางเกอหยิบธงเล็กสี่ผืนออกมาจากอก โยนขึ้นไปบนท้องฟ้า ธงสี่ผืนประจำอยู่ทั้งสี่ทิศ ทิศตะวันออก ใต้ ตะวันตก เหนือ ล้อมลู่หยางไว้!
ลู่หยางรู้สึกว่าเหนือศีรษะมืดลง เขาเงยหน้ามอง เห็นภูเขาลูกเล็กปรากฏเหนือศีรษะ กำลังร่วงลงมาด้วยความเร็วน่าตกใจ
“วิชาเทพขนภูเขา!” หลานถิงมองออกว่าโจวฝางเกอใช้วิชาอาคมอะไร แม้แต่ขั้นแก่นทองคำก็ใช้วิชาเทพนี้ได้ยาก โจวฝางเกออาศัยธงสี่ผืน ใช้วิชาเทพที่เหนือระดับของตนเอง
โจวฝางเกอไม่ได้ประมาทแม้แต่น้อย เริ่มต้นก็ใช้หนึ่งในสามไม้ตาย นี่เพียงพอที่จะกดผู้บำเพ็ญขั้นแก่นทองคำจนขยับไม่ได้
เมื่อเผชิญหน้ากับภูเขาที่ใกล้เข้ามาเรื่อยๆ ลู่หยางใช้วิชาเทพยุคโบราณรับมือ
“กลืนฟ้ากินดิน!”
ลู่หยางอ้าปาก กลืนภูเขาเข้าไปในท้อง แล้วยังเรอออกมาด้วย
“นั่นคือวิชากลืนฟ้ากินดินของตระกูลเทาเที่ย!” ไป๋ หมิงทำหน้าไม่อยากเชื่อ นี่เป็นรากฐานของตระกูลเทาเที่ย ไม่คิดว่าลู่หยางจะเรียนรู้ได้
เมื่อเทียบกับวิชาเทพขนภูเขา การเรียนรู้ว
